Uzasadnienie
W piśmie z dnia 29 marca 2018 r. T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Następnie w dniu 27 kwietnia 2018 r., złożył, na urzędowym formularzu, wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi.
Oświadczył, że sytuacja finansowa nie sprzyja prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i środki jaki posiada, w pierwszej kolejności przeznacza na inwestycje związane z rozwojem działalności. Podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z bezrobotną żoną i dwoma małoletnimi synami. Podał, że jest właścicielem mieszkania o pow. 68 m2, działki budowlanej o pow. 34a, posiada oszczędności w kwocie 50000 zł, jako dochód miesięczny netto (pkt 10 formularza) podał 25000 zł. Jako zobowiązania i wydatki stałe wskazał kwotę 3000 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania mu prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. II OZ 25/17).
W ocenie Referendarza przedstawiony we wniosku stan majątkowy Skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi w stosunku do niej potrzeba przerzucenia ciężaru postępowania sądowego na Skarb Państwa – poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych.
Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której – jak zdeklarował osiąga dochód miesięczny 25000 zł, ponadto posiada oszczędności w kwocie 50000 zł.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że majątek Skarżącego nie pozwala na pokrycie kosztów wpisu sądowego w niniejszej sprawie, który zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w tego typu sprawach wynosi 100 zł.
Skarżący nie wykazał, że konieczność uiszczenia takiej opłaty spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego dla niego i rodziny.
Jednocześnie z uwagi na możliwą do ustalenia sytuację majątkową Skarżącego - na podstawie podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji - Referendarz sądowy uznał, że brak jest podstaw do wzywania Wnioskodawcy do przedstawienia, w trybie art. 255 Ppsa, szczegółowych informacji dotyczących rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w sentencji.