Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2020 r. L. K.(dalej: "skarżący") reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] (dalej: "Rada" lub "organ") nr [...] z dnia[...] czerwca 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wniesienie skargi zostało poprzedzone skierowaniem przez skarżącego do Rady wezwania w dniu 31 października 2019 r. (data wpływu do organu).
W odpowiedzi na skargę z 19 maja 2020 r. Rada wniosła o odrzucenie skargi, jako wniesionej z uchybieniem przewidzianego prawem terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu.
Z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) otrzymał nowe brzmienie art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1349 ze zm.).
Jednakże na mocy art. 17 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., ww. przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie, z uwagi na podjęcie zaskarżonej uchwały [...] czerwca 2010 r., a więc przed 1 czerwca 2017 r. należy zastosować przepisy w brzmieniu przed nowelizacją.
W przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady nr [...] z dnia [...]czerwca 2010 r., wyczerpanie środków zaskarżenia - przed wniesieniem skargi do sądu - następuje poprzez wezwanie właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie ww. przepisu znajduje zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji (uchwała składu 7 sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 oraz uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2016 r., I FPS 1/16, CBOSA). Zgodnie z tym przepisem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta.
W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w takim przypadku nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt II OZ 1177/18, CBOSA).
Na gruncie przedmiotowej sprawy skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 31 października 2019 r. (data wpływu do organu). Przyjmując zatem, że termin do złożenia skargi na ww. uchwałę wobec skarżącego rozpoczął bieg od tej daty, w sytuacji gdzie Rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, co wynika z treści odpowiedzi na skargę, to termin do złożenia skargi dla skarżącego wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Upłynął on zatem z dniem 30 grudnia 2019 r. To właśnie ten dzień był ostatnim dniem, w którym skarżący mógł skutecznie wnieść skargę na przedmiotową uchwałę. Skarga do sądu została wniesiona dopiero w dniu 23 marca 2020 r. (data wpływu do organu), czyli z uchybieniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, skargę należało uznać za wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.