Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1111/18

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], od decyzji Starosty L. z [...] października 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] października 2017 r. nr [...], który - działając na podstawie art. 237, 239 i 240 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519), powoływanej dalej jako P.o.ś. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), określanej dalej jako K.p.a., postanowił:

1. I. Zobowiązać K. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], z siedzibą w W. [...], [...], do wykonania przeglądu ekologicznego instalacji do odzysku odpadów betonowych i złomu zlokalizowanej przy ul. [...] w L., na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...], dla następujących stacjonarnych/mobilnych urządzeń technicznych:

Prasonożyce do metali (służące do zgniatania i cięcia odpadów metalowych),

Kruszarka szczękowa (służąca do rozdrabniania materiałów twardych i średnio twardych, takich jak gruz betonowy, ceglany, klinkier, kamienie),

1. II. Przegląd ekologiczny instalacji, zlokalizowanych przy ul. [...] w L., na działce o nr [...] obręb [...], powinien zawierać:

opis obejmujący: rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji, wraz z informacją o jej stanie technicznym oraz czas pracy instalacji z wyszczególnieniem dni tygodnia, świąt; powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego, rodzaj technologii, istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i użyteczności publicznej, istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, ustawy - Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym;

określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a w szczególności: przeprowadzenie analizy rozprzestrzeniania się hałasu, jego intensywności na tereny podlegające ochronie akustycznej, tj. dla terenów usług technicznych i zabudowy mieszkaniowej oraz obsługi komunikacji (C1-UTM1), zlokalizowanych na południe i południowy zachód od granic działki na której prowadzona jest przedmiotowa działalność; przeprowadzenie analizy emisji i rozprzestrzeniania się pyłu poza tereny, na których prowadzona jest przedmiotowa działalność; opis działań mających na celu zapobieganie i ograniczanie oddziaływania na środowisko; zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie, podpisane przez osobę sporządzającą przegląd ekologiczny; nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.

1. III. Przegląd ekologiczny należy wykonać do dnia [...] marca 2018 r.

Jednocześnie SKO w [...] uchyliło ww. decyzję w części terminu wykonania przeglądu i ustaliło nowy termin wykonania przeglądu do dnia [...] czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu [...] maja 2016 r. do Starostwa Powiatowego w L. wpłynęła petycja mieszkańców ul. [...] w L., dotycząca uciążliwego sąsiedztwa firmy [...]. Mieszkańcy wskazali, że działalność powoduje hałas, emisję i rozwiewanie gazów i pyłów oraz drgania gruntu rozchodzące się po całej okolicy. W dniu [...] czerwca 2016 r. Starosta L. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wykonanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z instalacji eksploatowanych przez [...]. [...]WIOŚ w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., przekazującym sprawozdanie, wskazał że podczas wizji lokalnej obszaru przemysłowego w celu identyfikacji źródeł hałasu, stwierdzono uciążliwość hałasową pochodzącą od kilku różnych zakładów. Wymieniono [...], [...], [...]. i [...]. Z uwagi na wiele nakładających się źródeł hałasu oraz opadów deszczu w dniu [...] października 2016 r. nie można było wykonać pomiaru kontrolnego.

W okresie od dnia [...] października 2016 r. do [...] października 2016 r. wykonano pomiary okresowe hałasu w środowisku. Podczas przedmiotowych badań wilgotność powietrza przekraczała 90%, w związku z tym nie zostały spełnione zasady Metody referencyjnej wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń z Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań, w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542). Badania wykonano, zarówno dla pór dziennych jak i nocnych. W sprawozdaniu nr [...] z pomiarów okresowych hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, wyznaczono równoważny poziom dźwięku A dla przedziału czasu pomiaru T, zarówno dla pór nocnych jak i dziennych. W dniu [...] października 2016 r., na obszarze określonym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. obszar [...] - teren usług technicznych i zabudowy mieszkaniowej, w porze dnia zarejestrowano największe wartości wyżej wspomnianego wskaźnika, dochodzące nawet do 60,9 dB.

W myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), dopuszczalny poziom hałasu dla tego rodzaju terenów wynosi 55 dB. Pomiar poziomu dźwięku odbywał się w trakcie rozładunku i załadunku kruszywa, pracy Zakładu Produkcji Pieczywa oraz pozostałych zakładów na terenie przemysłowym. Największe wartości dla pory nocy zarejestrowano z [...] października na [...] października 2016 r. podczas pracy Zakładu Produkcji Pieczywa, dostawy i rozładunku mąki z cysterny, i wyniosły 47,6 dB, przy wartości dopuszczalnej równej 45 dB dla wspomnianych wyżej terenów. W dniu [...] stycznia 2017 r. Starosta L. wystąpił do [...] WIOŚ o wykonanie ponownych badań, jednakże z uwagi na nakładające się źródła hałasu, nie było możliwe wyodrębnienie hałasu pochodzącego z jednego źródła, tj. hałasu emitowanego w wyniku działalności firmy [...].

Organ wywodził, że pomiary przedstawione przez [...] WIOŚ wskazują na możliwość negatywnego oddziaływania prowadzących działalność zakładów na środowisko, w związku z powyższym organ rozważył potrzebę zobowiązania wyżej wymienionych podmiotów do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, w myśl art. 237 P.o.ś.

W dniu [...] marca 2017 r. Starosta L. zawiadomił stronę postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zobowiązującej do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji eksploatowanych przy ul. [...] w L., prowadzonych przez [...]. W dniu [...] kwietnia 2017 r. organ zawiadomił o planowanych oględzinach miejsca prowadzenia działalności, a następnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. odbyły się przedmiotowe oględziny. Podczas oględzin określono dwie instalacje z których pochodzi emisja hałasu - prasonożyce oraz kruszarka do betonu. Działalność odbywa się na podstawie prawomocnych decyzji Starosty L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., zezwalającej na przetwarzanie odpadów oraz decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr ewidencyjny [...] obręb [...] w L. Ponadto K. S. udostępnił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] umarzające postępowanie w sprawie wydania opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, polegającego na zbieraniu odpadów.

Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, polegającego na zbieraniu odpadów oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, polegającego na przetwarzaniu odpadów.

W dniu [...] maja 2017 r. Starosta L. wystąpił do Prezydenta Miasta L. o wskazanie, do której kategorii terenów, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 112) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako C-l UTM1. W odpowiedzi otrzymanej w dniu [...] czerwca 2017 r. wskazano, że dopuszczalne poziomy hałasu dla przedmiotowego terenu przyjmuje się jak dla terenów mieszkaniowo usługowych. Ponadto w dniu [...] lipca 2017 r., organ wystąpił do Prezydenta Miasta L. o informację o wydane decyzje środowiskowe dla przedsięwzięć, których oddziaływanie wykraczało poza następujące działki: [...], a następnie doprecyzowane w dniu [...] sierpnia 2017 r. - dla decyzji wydanych w ostatnich dziesięciu latach. W odpowiedzi wskazano dwie decyzje środowiskowe: dla [...] oraz dla [...].

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), działalność firmy [...], kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnosząc się do wyników ww. pomiarów organ stwierdził, że wątpliwości budzi fakt zaistniałej znacznej wilgotności powietrza podczas przeprowadzonych badań, jednakże nie zmienia to odnotowanych wartości przekroczeń poziomów dopuszczalnych. Ze względu na nakładające się źródła hałasu i braku możliwości ich wyodrębnienia, nie było możliwe zmierzenie hałasu emitowanego z konkretnej instalacji. W ocenie organu, nie budzi wątpliwości, że ma miejsce oddziaływanie na środowisko, jednakże opracowanie przeglądu ekologicznego wskaże, czy to oddziaływanie jest negatywne i czy wykracza poza teren zakładu.

Organ wskazał, że [...] posiada dwie prawomocne decyzje Starosty L.: decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zezwalającej na przetwarzanie odpadów oraz decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zezwalającej na zbieranie odpadów na działce nr ewidencyjny [...], obręb [...] w L..

W przedmiotowych decyzjach (dokumentacja w posiadaniu organu), wskazane są dwie instalacje: kruszarka szczękowa oraz prasonożyce. Ponadto w trakcie oględzin miejsca prowadzenia działalności z dnia [...] kwietnia 2017 r., zidentyfikowano powyższe instalacje, jako źródła potencjalnego hałasu oraz emitowanego pyłu. Zgodnie z art. 3 pkt 6 P. o. ś. przez instalację rozumie się:

1. a) stacjonarne urządzenie techniczne,
2. b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,
3. c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreśliło, że badania hałasu w środowisku wyraźnie wskazały na możliwość przekroczeń norm hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Nadto zasadne jest wykonanie dla przedmiotowej instalacji przeglądu ekologicznego, bowiem instalacja zakwalifikowana, jako mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wykazuje się z definicji możliwością negatywnego oddziaływania. Przegląd ekologiczny ma na celu wskazanie, czy istotnie występuje negatywne oddziaływanie tej instalacji na środowisko.

W skardze z dnia [...] marca 2018 r. K. S. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., wnosząc o jej uchylenie w całości, a także uchylenie decyzji Starosty L. zarzucając:

Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. a) art. 7, w zw. z art. 77 ust. 1 i art. 78 § 1 i 2 oraz 84 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, w szczególności poprzez:
2. 1. pominięcie, że wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty L., zostały oparte na niekompletnej i niepełnej opinii WIOŚ naruszającej rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody, co sygnalizował pracownik WIOŚ, z uwagi na wykonanie pomiarów przy zastosowaniu niepełnej metody pomiarowej oraz w warunkach nieuwzględnienia tła akustycznego;
3. 2. brak określenia w jakich okolicznościach organ ustalił wystąpienie zdarzenia polegającego na rozprzestrzenianiu się hałasów z zakładu spółki poza tereny prowadzonej działalności;
4. 3. pominięcie, iż w sprawie nie ma (oprócz nieprecyzyjnej opinii WIOS) innych dowodów stwierdzających, aby dochodziło do przekroczenia norm, a interwencie mieszkańców nie są wystarczającym dowodem na ich przekroczenie;
5. 4. pominięcie wniosku skarżącego, że w aktach innej sprawy administracyjnej toczącej się j wobec spółki [...] i [...] Znak: [...], którą organ również zobowiązał do wykonania przeglądu ekologicznego, istnieje opinia wykazująca brak oddziaływania na środowisko. Przy czym pomiary były wykonywane w czasie o największej emisji hałasu, na granicy działki z domem jednorodzinnym przy ul. [...], tj. w miejscu w którym przekraczano dopuszczalne normy;
6. 5. brak wykazania, iż to w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji Skarżącego występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko;
7. 6. pominięcie, ze decyzja zobowiązująca do wykonania przeglądu ekologicznego powinna zostać wydana w wyjątkowych okolicznościach i z dużą ostrożnością i nie jest wystarczające istnienie samej instalacji dla nałożenia obowiązku przeglądu ekologicznego;
8. 7. nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego uzupełniającego i dodatkowego dowodu z wykonania pomiarów okresowych hałasów, w sposób zapewniający najwyższą staranność, nienaruszających rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobierania wody;
9. b) art. 10 § 1, w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na ocenę całokształtu materiału dowodowego i wydanie przedmiotowej decyzji;
10. c) art. 10 § 1, w zw. z art. 77 § 1 i art. 234 pkt 2 K.p.a. poprzez oparcie się na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu), co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji;
11. d) art. 11 w zw. z art. 107 K.p.a. przez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, niewyjaśniającego przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia, a także braku odniesienia się do dowodów przedstawionych przez skarżącego na okoliczności przeciwne, co powoduje niemożność zastosowania się skarżącego do treści decyzji podjętej w sposób arbitralny;
12. e) art 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty L., w zakresie nałożenia obowiązku wykonania przeglądu ekologicznego przez skarżącego, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona w całości.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. a) art. 237 ustawy P.o.ś. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż podstawą do wydania rozstrzygnięcia określonego w tym przepisie jest ustalenie "możliwości" zachodzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, podczas gdy z przepisu wynika, iż podstawą do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia jest "stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko";
2. b) art. 237 P.o.ś. przez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, że zachodzi możliwość zastosowania instytucji przewidzianej w art. 237 P.o.ś., podczas gdy takie warunki nie zostały spełnione, albowiem brak jest drugiej przesłanki - ustalenia precyzyjnie okoliczności związanych z ustaleniem rozprzestrzeniania się hałasów z zakładu spółki poza tereny prowadzonej działalności;
3. c) zastosowanie niepełnej metody pomiarowej oraz w warunkach nieuwzględnienia tła akustycznego, co spowodowało powstaniem sprawozdania, obarczonego licznymi nieprawidłowościami i wydaniem zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

1. I. Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.
2. II. Sąd dokonując oceny jej legalności stwierdził, iż wydana została ona z naruszeniem przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 K.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków, w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 K.p.a.). Obowiązek właściwego sporządzenia uzasadnienia wiąże się z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1, w zw. z art 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przedwczesną i niepełną ocenę materiału dowodowego oraz art. 15 K.p.a., w wyniku nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania.

III. Materialnoprawną podstawę prowadzonego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją stanowi ww. art. 237 P.o.ś. zgodnie z którym, w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

W przepisie art. 238 tej ustawy wskazano, jakie elementy powinien zawierać przegląd ekologiczny instalacji. Stosownie zaś do art. 239 ww. ustawy, organ właściwy do wydania ww. decyzji może: 1) ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego: 2) wskazać metody badań i studiów.

Natomiast w myśl art. 240 P.o.ś., jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z funkcjonowania instalacji, która nie jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r., organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 P.o.ś. należy spełnić, sporządzając przegląd.

IV. Zgodnie ze sprawozdaniem z pomiarów, dokonanych w dniach 24-27 października 2016 r. przez pracowników WIOŚ W W. Laboratorium w C. (karta 11 i nast. akt administracyjnych sprawy, teczka 2/2), stanowiącym podstawę do wydania decyzji obu instancji, tabela "parametry meteorologiczne" wskazywała przekroczoną wilgotność powietrza - poziom 90%. W czasie wykonywanych pomiarów w dniach 24-27 października 2016 r. poziom dźwięku LAeqt [dB] w godzinach od wyniósł 60,9 dB przy dopuszczonej poziomie 55 dB.

Odnosząc przywołane wielkości do załącznika nr 7 "Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego z instalacji lub urządzeń (z wyjątkiem hałasu impulsowego)" - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów pobieranej wody (Dz.U. z 2014, poz. 154, ze zm.), pomiary hałasu prowadzi się w warunkach meteorologicznych określonych na wysokości nie mniejszej niż 3,5 m nad poziomem terenu, nieprzekraczających:

1. 1) warunków określonych przez producenta w instrukcji obsługi przyrządu;
2. 2) poniższych warunków granicznych, o ile są one ostrzejsze niż dopuszczane przez producenta:
3. a) temperatura od -10°C do 50°C,
4. b) wilgotność od 25% do 90%,
5. c) średnia prędkość wiatru do 5 m/s,
6. d) ciśnienie atmosferyczne od 900 hPa do 1100 hPa.

Powyższe oznacza, iż warunki atmosferyczne mogły wpłynąć na wyniki powyższych pomiarów. Dodatkowo, wskazane wyniki nie wskazują poziomu hałasów pochodzących od konkretnej instalacji użytkowanej przez konkretnego przedsiębiorcę, ale na wiele różnych źródeł hałasu, które mogą nakładać się na siebie w różnym stopniu.

W przypadku konieczności wykonania pomiarów w warunkach różnych od wyżej określonych wartości temperatury lub wilgotności, niezbędne jest uzasadnienie tego odstępstwa w sprawozdaniu z pomiarów oraz dodatkowa analiza jego wpływu na wiarygodność pomiaru i na niepewność wyniku.

W sprawozdaniu WIOŚ nie wskazano wyjątkowych okoliczności, uzasadniających odstępstwa od metodyki zgodnej z rozporządzeniem, tym bardziej że wielość nakładających się źródeł hałasu nie jest wyjątkową okolicznością, uzasadniającą odstępstwa. Istotne jest, iż WIOŚ powinien badania te powtórzyć, w warunkach wskazanych w ww. rozporządzeniu, co jednak nie zostało wykonane.

Powyższe oznacza, iż tak sporządzone sprawozdanie nie jest wystarczającą podstawą do oceny stanu faktycznego i bezsprzecznego ustalenia czy normy hałasu są przez instalacje należące do skarżącego przekraczane. Wnioski organu co do zastosowania P.o.ś. są zatem przedwczesne.

1. V. Kolejna okoliczność, która stała się podstawą do uwzględnienia skargi, wiąże się z koniecznością uwzględnienia tła akustycznego oraz korelacją wpływu tła akustycznego na wynik pomiarów.

Abstrahując od warunków atmosferycznych, zgodnie z ww. rozporządzeniem, do powyższych badań wybrano metodę pomiarową - pomiary wykonywane w sposób ciągły w czasie odniesienia T. Metoda ta została opisana w ww. rozporządzeniu i oznacza, że rejestrację hałasu w sposób ciągły prowadzi się w przypadku braku możliwości:

1. 1) dokonania pomiaru poziomu emisji hałasu do środowiska pochodzącej od każdego ze źródeł lub grupy źródeł;
2. 2) określenia charakterystycznych okresów działania źródeł, w których poziom emisji dźwięku jest ustabilizowany.

Podczas rejestracji hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T, przyrząd pomiarowy jest włączony bez przerwy w całym czasie odniesienia T. Dopuszcza się przerwy w rejestracji, wprowadzane przez wykonującego pomiary, ze względu na eliminację przypadkowych zakłóceń.

Po zakończeniu pomiaru z przyrządu pomiarowego jest odczytywana wartość równoważnego poziomu dźwięku w środowisku LAeazm. Wynik ten powinien zostać skorygowany o wpływ tła akustycznego. Tło akustyczne tworzą wszystkie dźwięki występujące w danym punkcie pomiarowym, które nie pochodzą z zakładu, instalacji, urządzeń aktualnie badanych. Dokonując pomiaru poziomu tła akustycznego, wyłącza się pojedyncze, sporadyczne dźwięki, których wpływ na pomiar hałasu z zakładu, instalacji czy urządzenia można wyeliminować przez chwilowe zatrzymanie procesu mierzenia lub analizie zarejestrowanego sygnału. Pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny, a mianowicie:

1. a) w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, lecz po wyłączeniu źródła (-eł) hałasu będącego (-ych) przedmiotem oceny lub w przerwach pracy badanych źródeł,
2. b) w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła (-eł) hałasu dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru poziomu tła akustycznego w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej.

Pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła.

Zasadnie skarżący wskazywał, iż podczas dokonywania pomiarów pominięto pomiar tła akustycznego, co rodzi wątpliwości, co do miarodajności wyników pomiarów.

VI. Trzecią wreszcie okolicznością, stanowiącą podstawę do uwzględnienia skargi było nieodniesienie się przez organ do wniosku dowodowego. Brak jest bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia odniesienia się do dokumentów przedłożonych przez skarżącego, a akta sprawy nie odzwierciedlają, by organ II instancji w toku postępowania podejmował jakiekolwiek kroki w tym zakresie.

Strona skarżąca wskazywała bowiem w odwołaniu (karta 96 akt administracyjnych sprawy, teczka 2/2), iż w aktach innej sprawy administracyjnej toczącej się j wobec spółki [...] znak: [...], którą organ również zobowiązał do wykonania przeglądu ekologicznego, istnieje opinia z dnia [..] maja 2017 r. [...], wykazująca brak oddziaływania na środowisko. Przy czym pomiary były wykonywane w czasie o największej emisji hałasu, na granicy działki z domem jednorodzinnym przy ul. [...], tj. w miejscu w którym przekraczano dopuszczalne normy.

Zgodnie z końcowymi wynikami w/w raportu, nie stwierdzono przekroczeń norm na terenie chronionym. Wartość równoważnego wyniku poziomu dźwięku A dla czasu odniesienia T wyrażonego wskaźnikiem hałasu l_AeqD wynosi 54,5 dB.

Brak ustosunkowania się organu do potrzeby przeprowadzenia tego dowodu jest tym bardziej istotne, że sprawozdanie to, jak podkreślał skarżący, pomimo wykonywania badań emisji hałasu, nie wykazało przekroczenia dopuszczalnych norm.

Należy wskazać, że organ administracji publicznej jest obowiązany rozpatrzyć wniosek dowodowy zgłoszony po zakończeniu "toku przeprowadzenia dowodów" lub po zamknięciu rozprawy, bowiem może się okazać, że spóźnione żądanie przeprowadzenia dowodów może dotyczyć okoliczności mających znaczenie dla sprawy, a wówczas żądanie takie należy uwzględnić. W wyroku NSA w Lublinie z 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988/2, poz. 72, przyjęto, że: "1. Jeżeli nie występują przesłanki określone w art. 78 § 2 k.p.a., organ administracji nie może – przed wydaniem decyzji – odmówić oceny dowodów przedłożonych przez stronę, powołując się na fakt zakończenia postępowania dowodowego.

2. Organ odwoławczy, w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu pierwszej instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym".

W rozpatrywanej sprawie wniosek dowodowy zgłoszony został – jak wyżej powiedziano w odwołaniu - na podstawie art. 136 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Nie było zatem formalnych przeszkód do przeprowadzenia tego dowodu.

Organ nie może odmawiać przeprowadzenia dowodu, powołując się na to, że na podstawie innych dowodów doszedł do przeciwnych wniosków. Stanowi to istotne naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnia obawy o prowadzenie postępowania, pod z góry przesądzone rozstrzygnięcie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa. Powyższe godzi również w prawo strony do udziału w postępowaniu. Takiego działania organu nie może też usprawiedliwiać zasada szybkości postępowania, gdyż nie jest to nadrzędna zasada rządząca postępowaniem administracyjnym, a ponadto odnosi się ona do sprawnego prowadzenia postępowania, ale z zachowaniem jego standardów.

Wprawdzie, stosownie do art. 78 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Jednakże w takim wypadku organ winien wyjaśnić, z jakich powodów żądania tego nie uwzględnił, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., co stanowi o poprawności uzasadnienia. Tego organ nie uczynił. W związku z tym wskazać należy, że taka wada decyzji utrudnia kontrolę jej legalności, albowiem uniemożliwia rekonstrukcję zasadniczego ogniwa procesu stosowania prawa przez organ orzekający"; wyrok NSA w Warszawie z 14 sierpnia 1987 r., IV SA 385/87, GAP 1987/21, s. 40, w którym stwierdzono, że: "Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Zlecenie organowi I instancji, aby udzielił stronie wyjaśnień na niektóre wnioski i zarzuty odwołania jest niedopuszczalne"; wyrok NSA w Warszawie z 13.12.1988 r., II SA 497/88, ONSA 1989/2, poz. 68, w którym przyjęto, że: "Ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do stwierdzenia istotnych rozbieżności w materiale dowodowym bez ich wyspecyfikowania, a następnie próby wyjaśnienia stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a." Pogląd powyższy wyraża się również w doktrynie – por. A. Wróbel, Komentarz do art.107 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex.

VII. Należy wyjaśnić, że w ramach kognicji wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują zachowanie przepisów procesowych, tj. czy organ dochował on obowiązków: podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.), wyjaśnienia rozstrzygnięcia w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), w tym przesłanek którymi się kierował (art. 11 K.p.a.), zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), i dokonania oceny tego materiału na podstawie jego całokształtu (art. 80 K.p.a.). Cytowane przepisy określają obowiązki organu administracji publicznej, gdy idzie o podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczania jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, oceny na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona, a w konsekwencji prawidłowego uzasadnienia decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Wykładnikiem realizacji powyższych zasad jest dokonanie przez organ logicznego wywodu na temat pozytywnych i negatywnych przesłanek rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa albo interpretacji zaistniałych w sprawie okoliczności (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2310/16, CBOSA).

Tym obowiązkom organ nie sprostał.

W niniejszej sprawie wydane rozstrzygnięcie oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przedwczesnym byłaby ocena, czy doszło do naruszenia prawa materialnego, dlatego Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

VIII. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania - w pkt 2 sentencji wyroku - zapadło na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.). Na koszty postępowania składają się kwoty: 200 zł - uiszczone tytułem wpisu od skargi i 480 zł – tytułem wynagrodzenia radcy prawnego oraz 17 zł opłaty skarbowej od czynności pełnomocnictwa.