Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o odmówieniu udzielenia statusu uchodźcy. Skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożyła S. G. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. B. W skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który umotywowała, iż wydalenie S. G. z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przed rozpoznaniem skargi naruszałoby jej prawo do sądu oraz zasadę non-refoulment Konwencji Genewskiej z dnia 28 lipca 1961 r. dotyczącą statusu uchodźcy, stanowiącą, że osobie, której odmówiono przyznania statusu uchodźcy, nie wolno deportować do kraju, w którym groziłoby jej niebezpieczeństwo prześladowania.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę odniósł się do wniosku S. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że nie wystarcza złożenie wniosku ograniczając się do ogólnych stwierdzeń, przytaczając zasadniczo literalne brzmienie przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuję na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Podkreślenia wymaga, że strona, która żąda nadania statusu uchodźcy jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku.
W ocenie Sądu podniesione we wniosku okoliczności uprawdopodabniają, że wykonanie decyzji w zakresie wydalenia cudzoziemki wraz z rodziną z terytorium Rzeczypospolitej spowodują trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał twierdzenie skarżącej, że wykonanie decyzji pozbawi ją skutecznego dochodzenia praw w sytuacji gdyby Sąd uwzględnił wniesioną skargę, jako wystarczającą przesłankę do udzielenia jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany już jest pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12).
Stwierdzić zatem należy, iż skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może powodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.