Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r. Minister Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 120 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) stycznia 2008 r., nie zezwalając J.W. na sprowadzenie do Rzeczypospolitej Polskiej osobników bizona amerykańskiego "Bison bison" w celu przetrzymywania w hodowli oraz na przemieszczanie w środowisku przyrodniczym osobników tego gatunku pochodzących z zakupu na terenie kraju.
Odpis decyzji został doręczony J. W. w dniu 7 kwietnia 2008 r. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru, znajdujące się w aktach administracyjnych).
Pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) kwietnia 2008 r., skierowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 685/08 odrzucił skargę J. W. uznając, iż ze względu na niewyczerpanie trybu przewidzianego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.)., skarga jest niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy P.p.s.a.
Skargą z dnia 26 maja 2008 r. J. W. ponownie wniósł o uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) kwietnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r.
W skardze zawarty został również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż od dnia 5 marca 2008 r. jest stale leczony i rehabilitowany w związku z bardzo poważną chorobą i urazem kręgosłupa.
Skarżący wskazał, że powyższe okoliczności sprawiły, iż nie mógł osobiście udać się na pocztę celem wysłania skargi. Poprosił natomiast o pomoc sąsiadów w nadaniu skargi – zgodnie z adresem, który uwidoczniony był na skardze, tj. adresem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu.
J. W. podał, iż o powyższej pomyłce w nadaniu skargi dowiedział się w dniu 21 maja 2008 r., kiedy to Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył skarżącemu pismo z dnia 13 maja 2008 r., celem oświadczenia w przedmiocie adresata skargi.
Skarżący stwierdził także, iż wówczas ustalił, że sąsiedzi błędnie zaadresowali poprzednią skargę. W jego ocenie – błędnie zaadresowane pismo powinno zostać zwrócone do organu, a wówczas termin zostałby zachowany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia oraz o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i jego oddalenie, bowiem – w ocenie organu – skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu (art. 87 ustawy P.p.s.a.). Organ wskazał, iż skarżący został prawidłowo pouczony o trybie wniesienia skargi i nie może usprawiedliwiać się pomyłką sąsiadów w zaadresowaniu przesyłki zawierającej skargę. Zdaniem organu zachowanie skarżącego wskazuje na niedbalstwo i brak dbałości o swoje interesy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wskazany przepis stanowi natomiast w § 2, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
Stosownie do art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Brak winy jako przesłanka przywrócenia terminu (art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.) nie może być oceniany w oderwaniu od ustawowego wymagania odnośnie do treści wniosku (art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a.) wymagającego tylko "uprawdopodobnienia", tj. przytoczenia twierdzeń i wskazania okoliczności uzasadniających, z których wynika przekonanie o prawdziwości tych twierdzeń strony.
Uprawdopodobnienie oznacza również złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2006 r. V CZ 29/2006, Lex nr 200921).
W niniejszej sprawie, nie budzi wątpliwości, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi – skoro otrzymał decyzję Ministra Środowiska w dniu 7 kwietnia 2008 r., to powinien wnieść skargę do dnia 7 maja 2008 r. Uchybienie przez niego terminu niewątpliwie powoduje dla skarżącego ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego – uniemożliwia bowiem zaskarżenie decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) kwietnia 2008 r.
Ponadto, skarżący dochował terminowi, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy P.p.s.a., czyli siedmiu dniom od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro o uchybieniu terminu powziął wiadomość w dniu 21 maja 2008 r., to należy stwierdzić, iż wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 26 maja 2008 r. nastąpiło z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 ustawy P.p.s.a.
Trzeba również stwierdzić, iż okoliczności wskazane przez skarżącego świadczą o braku jego winy w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał bowiem, iż jest stale leczony i rehabilitowany, w związku z bardzo poważną chorobą kręgosłupa. Na poparcie tej okoliczności skarżący dołączył stosowne zaświadczenia lekarskie.
Choroba strony może uzasadniać przywrócenie terminu w sytuacji, gdy uniemożliwia skorzystanie strony z pomocy osób trzecich. Należy zauważyć, iż J. W. wskazał, że po napisaniu skargi poprosił o pomoc sąsiadów, którzy jednak błędnie wysłali skargę. Świadczy to, iż skarżący skorzystał – pomimo choroby – z pomocy osób trzecich, zatem zachował staranność przy wnoszeniu skargi.
Tego rodzaju okoliczności pozwalają na uwzględnienie jego wniosku – trzeba bowiem podkreślić, iż "uprawdopodobnienie", o którym mowa w art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a. nie jest tożsame z "udowodnieniem" i dlatego stwierdzenia podane przez skarżącego należy uznać jako wystarczające.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 ustawy P.p.s.a.