Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia [...] marca 2000 r. Wskazaną decyzją organu gminy, w wyniku wznowienia postępowania, odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w D. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości z 1996 roku, wskazując, iż brak jest ustawowych przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 1996 r.
Postępowanie w przedmiocie nieważności toczyło się w związku z wnioskiem M. W. z dnia [...] września 2005 r. skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W treści wniosku sformułowano żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza oraz Wojewody, wydanych w związku ze wznowieniem postępowania. Z uzasadnienia wniosku wynikało jednocześnie, iż Wnioskodawczyni kwestionuje legalność decyzji w przedmiocie rozgraniczenia.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję Główny Inspektor stwierdził, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji. Wskazał m.in., iż skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (sygn. akt. SA/Rz 937/00). Organ dokonał także oceny legalności postępowania zakończonego wydaniem decyzji o rozgraniczeniu z 1996 roku.
W skardze oraz późniejszym piśmie (k. [...]) p. M. W. zakwestionowała prawidłowość dokonania rozgraniczenia nieruchomości. Wskazała, iż wadliwe rozgraniczenie prowadziło do budowy na działce sąsiedniej budynku opartego na podsadzce fundamentowej jej budynku, co może spowodować katastrofę budowlaną.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja tego samego organu zostały wydane przez organ niewłaściwy w sprawie, w rozumieniu art. 156 §. 1 pkt 1 K.p.a., co prowadziło do stwierdzenia ich nieważności, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczyło decyzji wydanej na podstawie przepisów dotyczących rozgraniczenia nieruchomości zawartych w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027). Decyzje w przedmiocie wznowienia musiały być więc wydawane przez organy właściwe rzeczowo w tych sprawach.
Analogicznie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tych decyzji musi być prowadzone przez organy rzeczowo właściwe w tym przedmiocie, w myśl art. 20 K.p.a. W świetle art. 157 § 1 K.p.a. generalnie właściwym do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest organ wyższego stopnia. Z przepisów K.p.a ani ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wynika aby organem wyższego stopnia w stosunku do organów orzekających w przedmiocie spraw dotyczących rozgraniczenia nieruchomości był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W sprawie orzekał więc organ niewłaściwy, co prowadzi do stwierdzenia przez Sąd nieważności obu decyzji tego organu w tym przedmiocie.
Skoro wniosek o stwierdzenie nieważności został skierowany do organu niewłaściwego w sprawie powinien on na zasadzie art. 65 § 1 K.p.a. przekazać ją do organu właściwego.
W tej sytuacji jedynie na marginesie trzeba wskazać, iż organ przed dokonaniem rozstrzygnięcia nie wyjaśnił wnikliwie jaka była intencja Wnioskodawczyni (naruszenie art. 8 i 9 K.p.a.). Bowiem expressis verbis wyraziła ona żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania. Jednocześnie z treści wniosku wynika, iż nie kwestionuje ona przesłanek wydania decyzji w przedmiocie wznowienia (w przedmiotowej sprawie - brak ustawowych przesłanek wznowienia) lecz zarzuca rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji o rozgraniczeniu z 1996 roku. Kwestia prawidłowego ustalenia intencji strony w tym zakresie może odgrywać znaczenie w kontekście ustalenia właściwego organu, któremu powinien zostać przekazany wniosek skarżącej.
Trzeba też zauważyć, iż o ile organ orzekający w sprawie uznał jakoby przedmiotem wniosku skarżącej było stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących wznowienia postępowania (patrz powołanie w uzasadnieniu na wyrok NSA sygn. akt. SA/Rz 937/00), bezzasadnie dokonał on oceny postępowania zakończonego wydaniem decyzji o rozgraniczeniu z 1996 roku, pod katem ewentualnego naruszenia prawa. Kwestie te bowiem wykraczają poza ramy wydanych w konkretnej sprawie decyzji dotyczących wznowienia postępowania (wystąpienie przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a.).
Ponieważ w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie orzekały organy administracji właściwe w sprawie, nie wyjaśniono też należycie, stwierdzenia nieważności której decyzji żąda w istocie Skarżąca, poza oceną Sądu pozostają podniesione w skardze kwestie ewentualnej wadliwości wydanych dotychczas decyzji związanych z rozgraniczeniem poprzedzających wydanie orzeczeń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.