Uzasadnienie
A. U. wniosła skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., że choć odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt stały nie nakłada na nią obowiązku podlegającemu wykonaniu, to wpływa ona na jej sytuację prawną. Wstrzymanie wykonania decyzji do czasu jej sądowej kontroli odnosi się do skutków prawnych, a w konsekwencji do podstaw do wydania w czasie postępowania sądowoadministracyjnego decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Ponadto, w ocenie skarżącej, przysługuje jej uprawnienie do stałego pobytu, a brak nadania tego uprawnienia wynika z naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
W niniejszej sprawie, wniosek skarżącej nie jest zasadny – nie zostały w nim podane okoliczności, których obowiązek wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujące na spełnienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane we wniosku argumenty, zwłaszcza te dotyczące skutków niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postaci zobowiązania skarżącej, z mocy prawa, do opuszczenia terytorium Polski, są nieprawidłowe.
Należy wskazać, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt stały, którą skarżąca w tym postępowaniu skarży, nie jest decyzją o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), dalej w skrócie: "ustawa o cudzoziemcach"], cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie przedłużenia mu wizy Schengen lub wizy krajowej, udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.
Jednak niewykonanie tego obowiązku nie stanowi bezpośredniej przesłanki przymusowego wydalenia cudzoziemca, jest natomiast podstawą do wydania kolejnej decyzji – o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, która podlega przymusowemu wykonaniu na mocy art. 329 tej ustawy. Dopiero w stosunku do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu możliwe jest wstrzymanie jej wykonania ze względu na to, że nakłada ona na stronę obowiązek powrotu, jak też podlega egzekucji. Na tę okoliczność wskazała też w skardze sama skarżąca.
W związku z tym, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1336/15 (niepubl.), sama "możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie wypełnia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji nie istnieje [...] ryzyko uniemożliwienia skarżące[j] realizowania prawa do sądu, może on[a] podejmować działania procesowe, które zapewnią [jej] skuteczny udział w postępowaniu [...]", które wszczęła, składając skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2016 r.
W efekcie, udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt stały, o którą wniosła skarżąca, jest niemożliwe.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.