Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1124/15, po rozpoznaniu skargi Zakładu [...] Spółka Jawna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję.
W dniu 13 listopada 2015 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) profesjonalny pełnomocnik skarżącego złożył w ustawowym terminie wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 30 września 2015 r. poprzez zamieszczenie rozstrzygnięcia następującej treści: "umarza postępowanie administracyjne Urzędu Gminy w W. numer [...] w części w której Wójt Gminy W. wydał decyzję nr. [...] z dnia [...].11.2014r stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy w W. z dnia [...].08.2012r nr. [...] znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w K."
W uzasadnieniu wniosku profesjonalny pełnomocnik skarżącego wskazał, że ustawą z dnia 29 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [pełnomocnik nieprawidłowo wskazał dzień 29 kwietnia 2015 r., bowiem zmian dokonano ustawą z dnia 9 kwietnia 2015.], która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., w art. 145 dodano § 3 w brzmieniu: "W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.". Przepis ten stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie zmiany tej ustawy.
Wobec uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], w ocenie pełnomocnika, zaszła podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego, gdyż podstawą wyroku był art. 145 § 1 pkt 1 Prawa postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto uzasadnienie wyroku skłania, zdaniem pełnomocnika, do wydania takiego dodatkowego orzeczenia na podstawie art. 145 § 3 i art. 157 § 1 powołanej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie zainicjowanego skargą Zakładu [...] Spółka Jawna była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, wydanej na wniosek skarżącego.
Decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. Wójt Gminy W. wydał z urzędu na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), w związku z tym, że dotychczas skarżący Zakład nie uzyskał ostatecznego pozwolenia na budowę oraz w związku z uchwaleniem w dniu [...] lutego 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego m.in. teren działki, dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy, którego ustalenia są odmienne od ustaleń wydanej decyzji o warunkach zabudowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji podzieliło stanowisko Wójta, stwierdzając ponadto, że organ pierwszej instancji wydał decyzję o wygaśnięciu warunków zabudowy w dniu [...] listopada 2014 r., a więc w dniu kiedy decyzja Starosty M. o pozwoleniu na budowę nie była ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że Kolegium naruszyło przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 15 kpa, art.16 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Kolegium ograniczyło się jedynie do kontroli zasadności decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Pomimo podniesionych przez odwołującą się stronę zarzutów, wskazujących na to, że w obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, Kolegium nie rozważyło i nie zbadało, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 15 kpa oraz art. 7, art. 8, art. 78 § 1 kpa, czy okoliczność ta może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
W ocenie zaś Sądu, zaistnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na etapie postępowania odwoławczego, powoduje że organ drugiej instancji nie może wydać decyzji w oparciu o przesłanki określone w art. 65 ust. 1 pkt 2. Należy bowiem mieć na uwadze, że wobec wniesienia odwołania, decyzja organu pierwszej instancji wydana w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy nie stała się, zgodnie z art. 16 kpa, ostateczna, a tym samym nie wywołała skutków prawnych. Organ odwoławczy, rozpoznając sprawę nie mógł zatem zasłonić się stwierdzeniem, że w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji decyzja o pozwoleniu na budowę (o istnieniu której oba organy miały wiedzę) nie była ostateczna. Obowiązkiem organu odwoławczego, w świetle podniesionych zarzutów było ponowne ustalenie stanu faktycznego poprzez wyjaśnienie, czy decyzja Starosty M. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] może być uznana za decyzję, o której mowa w art. 65 ust. 2 ustawy, czego organ odwoławczy nie uczynił.
Sąd w uzasadnieniu wyroku nie przesądził, czy decyzja o pozwoleniu na budowę uzyskała walor ostateczności, czy nie, gdyż to na Kolegium spoczywa obowiązek dokonania tych ustaleń. Dlatego Sąd w wyroku uchylił tylko zaskarżoną decyzję, nie przesądzając o ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę, w przeciwnym razie Sąd uchyliłby decyzję organu pierwszej instancji.
Wyjaśnić również należy, że art. 145 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miałby zastosowanie w sprawie w przypadku uchylenia przez Sąd decyzji w całości lub w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, przy jednoczesnym zaistnieniu pozytywnych przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego. We wskazanych przypadkach wyrok Sądu zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o zakończeniu postępowania w tzw. inny sposób, tj. bez rozstrzygania sprawy co do istoty. W przedmiotowej sprawie Sąd w żadnym miejscu uzasadnienia wyroku nie zajmował stanowiska co do umorzenia postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów wyrok nie może być uzupełniony poprzez zastosowanie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego na mocy art. 157 § 1 i 3 a contrario, Sąd orzekł jak w sentencji.