Uzasadnienie
M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Wójta Gminy P. Podniosła, że odmówiono jej zapoznania się i wydania kserokopii dokumentów, na podstawie których został zameldowany w jej domu syn R. S. Zdaniem skarżącej organ stwierdził, że nie jest ona stroną postępowania mimo że jest współwłaścicielką nieruchomości.
W dniu 22 kwietnia 2015 r. na urzędowym formularzu M. S. wniosła o prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wyjaśnił, że w sprawie zameldowania R. S. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, ponieważ zameldowanie nastąpiło w formie czynności materialno-technicznej.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 2.).
Z treści przedmiotowej skargi można wnioskować, że M. S. nie zgadza się z zameldowaniem R. S. i w związku z tym zwróciła się do organu o udostępnienie akt administracyjnych przeprowadzonego postępowania. Skarżąca wyraziła dezaprobatę wobec sposobu, w jaki organ dokonywał czynności związanych zameldowaniem, a także uniemożliwił jej udział w tych czynnościach.
Wobec tak określonego przedmiotu zaskarżania, skardze M. S. można przypisać co najwyżej charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a.", której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże prawidłowy pogląd, że czynności – niezależnie od formy – podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 P.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., a w konsekwencji należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.