Uzasadnienie
A. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014r. o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie w Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony.
Przewodniczący Wydziału IV WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 28 maja 2014r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. A. H., w odpowiedzi na to wezwanie, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych.
We wniosku PPF cudzoziemiec oświadczył, że utrzymuje się w Polsce dzięki pomocy znajomych, podejmuje także prace dorywcze (razem ok. 1000 zł miesięcznie). Skarżący nie posiada jakiegokolwiek majątku i oszczędności.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.
Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy. Skarżący uzyskuje dochód w wysokości ok. 1000 zł. Nie posiada majątku. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Biorąc powyższe pod uwagę, referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.