Uzasadnienie
Wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy C. T. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oświadczyła, że jej sytuacja materialna jest bardzo trudna. W chwili obecnej otrzymuje jedynie świadczenie przyznawane w procedurze uchodźczej w wysokości 750 zł, które będzie otrzymywała jeszcze ok. 30 dni. W Polsce mieszka sama, nie ma żadnej rodziny, nie może podjąć pracy zarobkowej, nie posiada majątku ani oszczędności.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza sądowego, opisana przez skarżącą sytuacja życiowa i materialna uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca cudzoziemka nie pracuje, nie posiada jakiegokolwiek majątku, otrzymuje świadczenie w procedurze uchodźczej w wysokości 750 zł, które, zgodnie z prawem, przysługuje do dwóch miesięcy po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie nadania statusu uchodźcy.
Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie, gdyż wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.