Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 lutego 2015 r. Z. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o zezwoleniu [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości W., gm. S. i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku o wstrzymanie, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd pierwszej instancji.
Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 124 ust. 1a powyższej ustawy, wobec czego nie zachodził obowiązek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednak w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu. Zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja o niezwłocznym zajęciu, może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym, tylko wtedy kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzającą ją decyzja o ograniczeniu prawa do nieruchomości (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1244/15).
W niniejszej sprawie razem ze skarżoną decyzją wydano, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., decyzję nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] wstrzymał wykonanie tej decyzji.
Z uwagi na to, że decyzja wydana w niniejszej sprawie na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczyłoby sens tej instytucji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.