Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniósł W. Z. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w stosunku do nieruchomości stanowiących własność skarżącego, tj. działek o nr ewid. [...], [...], [...] we wsi W. Uchwała z dnia [...] czerwca 2011 r. została także zaskarżona przez Wojewodę [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 96/12.
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 96/12 Sąd stwierdził: nieważność § 10 ust. 3 pkt 5, § 10 ust. 6 pkt 3, § 11 ust. 1 pkt 1, 4, 5, 9, § 17 pkt 2 lit e, § 18 pkt 2 lit e, § 19 pkt 2 lit e, § 21 pkt 2 lit a, § 22 pkt 2 lit a, § 29 pkt 4 lit b i f, § 30 pkt 4 lit b, f, h, § 39 pkt 3 zdanie pierwsze zaskarżonej uchwały; nieważność § 33 i załącznika graficznego w części terenu oznaczonego symbolem U2/ZPa zaskarżonej uchwały; nieważność § 36 i załącznika graficznego w części terenu oznaczonego symbolem U2/U1 zaskarżonej uchwały; nieważność załącznika graficznego zaskarżonej uchwały odnośnie terenu oznaczonego symbolem R w części dla której w uchwale Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. określono kierunki rozwoju oznaczone symbolem MN1, MN2, MN3, U, UP.
Wskazane części uchwały, których nieważność stwierdzono, dotyczyły obszaru obejmującego m. in. działki o nr ewid. [...], [...], [...] we wsi W., stanowiące własność skarżącego, dla których o stwierdzenie nieważności części uchwały wnioskował również skarżący.
Wyrokiem z 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2460/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2012 r. jest zatem prawomocny.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W piśmiennictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągniecie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne, a nawet niedopuszczalne (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M.Romańska. Wyd. 2 Lexis–Nexis Warszawa 2008). Bezprzedmiotowość postępowania "z innych przyczyn" występuje także, gdy w toku postępowania przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Prawomocnym wyrokiem z 10 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 96/12 w sprawie ze skargi Wojewody [...] na Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie ustaleń obejmujących działki o nr ewid. [...], [...], [...] we wsi W., stanowiące własność skarżącego.
Wobec tego stwierdzić należy, że w obecnym stanie prawnym nie istnieje przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Postępowanie sądowe ze skargi W. Z. jako bezprzedmiotowe podlega, zatem umorzeniu.
Z tych względów na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 i 161 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak sentencji.