Uzasadnienie
Pismem z dnia (...) maja 2006 roku skarżący K. N. poinformował Nadleśnictwo Lasów Państwowych w O. o zakończeniu zalesiania gruntów rolnych stanowiących jego własność. W odpowiedzi Nadleśnictwo O. pismem z dnia (...) maja 2008 roku odmówiło wydania skarżącemu zaświadczenia o zalesieniu gruntów zgodnie z obowiązującym planem zalesienia, uzasadniając odmowę obsadzeniem gruntu niewłaściwymi sadzonkami drzew oraz niewłaściwym ich rozmieszczeniem. Pomimo braku oznaczenia pisma jako postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, zawiera ono wszelkie elementy niezbędne do uznania, iż stanowi ono takie orzeczenie.
Skarżący odwołał się od wyżej opisanego postanowienia do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych pismem z dnia (...) czerwca 2006 roku podnosząc, że zarzut niewłaściwego zalesienia dotyczy jedynie małego ułamka zalesionej nieruchomości, a w przeważającej większości została ona zalesiona prawidłowo.
Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2006 roku Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O. odmówił uwzględnienia zażalenia skarżącego z uwagi na wyniki kontroli sposobu zalesienia dokonanej w dniu 28 czerwca 2006 roku, która wykazała liczne rozbieżności sposobu zalesienia działek skarżącego z obowiązującym planem zalesienia tego terenu. Powyższe postanowienie skarżący otrzymał w lipcu 2006 roku i w związku z jego treścią zwrócił się pismem z dnia (...) lipca 2006 roku do Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych o interwencję w Nadleśnictwie O.. Tym samym, najpóźniej w dniu 27 lipca 2006 roku skarżący otrzymał postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O. i liczony od tego dnia termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upłynął w dniu 28 sierpnia 2006 roku.
K. N. skargą z dnia (...) listopada 2006 roku zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że Nadleśnictwo O. bezzasadnie odmawia mu wydania zaświadczenia o zalesieniu gruntów.
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2007 roku sygn. akt IV SA/Wa 2331/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wobec nie uiszczenia należnego wpisu od skargi w terminie.
Skarżący pismem z dnia (...) kwietnia 2008 roku skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o rozpatrzenie jego sprawy w przedmiocie nieprawidłowości w postępowaniu pracowników Nadleśnictwa O. oraz nie wydania zaświadczenia o zalesieniu gruntów. Zarządzeniem z dnia 27 maja 2008 roku uznano, iż pismo skarżącego z dnia (...) kwietnia 2008 roku jest skargą na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej wniesienie po ustawowo przewidzianym terminie do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Skarżący otrzymał pismo odmawiające uwzględnienia zażalenia na odmowę wydania zaświadczenia o zalesieniu najpóźniej w dniu 27 lipca 2006 roku. Pismo to zostało potraktowane jako postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upłynął bezskutecznie w dniu 28 sierpnia 2006 roku.
Pismo skarżącego uznane za skargę zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu (...) kwietnia 2008 roku. Złożenie skargi nastąpiło zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a.
Ponieważ w postanowieniu o odmowie wydania zaświadczenia o zalesieniu nie zawarto informacji o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji tego uchybienia. Z tego powodu, w celu skutecznego złożenia skargi, strona powinna złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie skarżącego nie sformułowano takiego wniosku.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy p.p.s.a.