Uzasadnienie
E. B. i K. B. (dalej "skarżący") w piśmie datowanym na dzień 21 października 2013 r., nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 25 listopada 2013 r., złożyli skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja"). W piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r. podtrzymując przedmiotową skargę wnieśli o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że doręczone im w dniu 18 października 2013 r. zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji nie zawiera podstawowych informacji niezbędnych do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. Podnieśli, że w zawiadomieniu brak jest informacji o przysługującym od decyzji "odwołaniu", poza tym zawiadomienie nie precyzuje od jakiej daty rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do Sądu. Ponadto skarżący wywodzą, że ani art. 9 q ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94 ze zm.), ani jakikolwiek inny przepis tej ustawy, jak również kpa, nie pozwalają na utożsamianie zawiadomienia o wydaniu decyzji z doręczeniem samej decyzji i nie wprowadzają fikcji prawnej pozwalającej na uznanie, że stronie znana jest treść rozstrzygnięcia z chwilą doręczenia jej zawiadomienia o jego wydaniu. Zdaniem skarżących "w postępowaniu administracyjnym strony nie mają obowiązku znać prawa".
Ostatecznie skarżący wskazali, że o możliwości i terminie wniesienia skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. dowiedzieli się dopiero z pism Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 4 grudnia 2013 r., które zostało im doręczone w dniu 10 grudnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
Podkreślić jednak należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (tak: NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.
W niniejszej sprawie skarżący spełnili dwie pierwsze przesłanki warunkujące pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, tj. złożyli przedmiotowy wniosek w ustawowym terminie oraz przedłożyli na piśmie skargę, nie uprawdopodobnili natomiast braku swojej winy w uchybieniu terminowi do jej wniesienia.
Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia przedmiotowej skargi wskazali brak skutecznego doręczenia im decyzji Ministra z dnia [...] września 2013 r. oraz prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego doręczone im w dniu 18 października zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji nie czyniło zadość prawidłowemu pouczeniu o wdrożeniu procedury skargowej.
W ocenie Sądu z argumentacją tą nie sposób się zgodzić.
Twierdzenie skarżących o nieskutecznym zawiadomieniu ich o wydaniu zaskarżonej decyzji oraz braku pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie znajduje potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia Ministra z dnia 17 września 2013 r. o wydaniu zaskarżone decyzji, jak i z treści samej skargi wynika jednoznacznie, że zostało ono doręczone skarżącym w dniu 18 października 2013 r.
Należy mieć jednocześnie na względzie, że w sprawach rozstrzyganych na podstawie ustawy o transporcie kolejowym, z mocy ustawy został wyłączony tryb doręczania decyzji administracyjnych, o którym mowa w art. 39 kpa. Stosownie bowiem do treści art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienia o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony organ zawiadamia w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Jednocześnie ustawodawca przyjął, że doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.
Stosownie do art. 9q ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym, w zawiadomieniu o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zamieszcza się informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Zgodnie zaś z art. 9q ust. 4 cyt. ustawy powyższy tryb zawiadomienia stron o wydaniu decyzji stosuje się również wobec decyzji organu odwoławczego.
Z przytoczonych powyżej regulacji jednoznacznie wynika, że ustawodawca w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przewidział odrębny tryb zawiadomienia stron o wydaniu decyzji w tym przedmiocie. W świetle przepisów ustawy o transporcie kolejowym decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej doręcza się na piśmie jedynie inwestorowi - jako wnioskodawcy, natomiast właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem doręcza się jedynie indywidualne zawiadomienie o wydaniu decyzji.
W orzecznictwie administracyjnym prezentowany jest jednolity pogląd, zgodnie którym w stosunku do podmiotów, którym doręczono zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny, termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia tego zawiadomienia.
W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji zostało skrzącym skutecznie doręczone w dniu 18 października 2013 r. W zawiadomieniu tym organ zamieścił informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Analiza treści zaskarżonej decyzji potwierdza natomiast, że zawiera ona prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Jasna i niebudząca wątpliwości treść tego pouczenia nie pozwala zatem przyjąć, iż skarżący mogli mieć jakiekolwiek wątpliwości co do sposobu zaskarżenia przedmiotowej decyzji do Sądu. Okoliczność ta potwierdza zatem, iż argumentacja skarżących o nieznajomości prawa nie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec treści art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym nie można podzielić stanowiska skarżących, że nie zostali oni skutecznie zawiadomieni o wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że nie zostali oni prawidłowo pouczeni o trybie wniesienia skargi na kwestionowaną przez nich decyzję do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja, nie daje podstaw do uznania, że uchybienie terminu do wniesienia skargi powstało wskutek okoliczności przez skarżących niezawinionych. Nie została zatem spełniona trzecia z ustawowych przesłanek określonych w art. 86 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.