Uzasadnienie
W piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r. A. S. wniósł w imieniu N. C. skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.
Składając skargę A. S. nie dołączył do niej umocowania, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wniesienia i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu N. C. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 31 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał A. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu N. C. przed sądami administracyjnymi oraz do wykazania, że spełnia wymogi wynikające z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do bycia pełnomocnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone A. S. w dniu 11 czerwca 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 18 czerwca 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, A. S. nie wykonał wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Z powyższych przepisów wynika, że pełnomocnik strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie A. S. nie wykonał wezwania Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do jej wniesienia i działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu N. C..
Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.