Uzasadnienie
J. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) i o ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek ten złożył w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. orzekającej o wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pisma skarżącego z dnia 13 lipca 2015 r. i załączonych do niego dokumentów wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną, utrzymującą się dzięki pomocy rodziny i znajomych. J. P. nie posiada majątku nieruchomego, przedmiotów wartościowych, oszczędności.
Stwierdzono co następuje:
Skarżący wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, ubiega się o przyznanie prawa pomocy w najszerszych granicach tej instytucji. Obejmują one zarówno zniesienie obciążeń fiskalnych jak i pokrycie z budżetu państwa wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi. Analiza znajdującego się w aktach sprawy formularza PPF, pozwala stwierdzić, że sytuacja majątkowa i osobista skarżącego opowiada ustawowym przesłankom przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w tym zakresie następuje jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie posiada jakiegokolwiek majątku zdatnego do pokrycia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Wnioskodawca jest osobą bezrobotną utrzymującą się dzięki pomocy rodziny i znajomych. Zamieszkuje u brata, nie ponosząc kosztów związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu, nie posiada stałych dochodów (sprzedaje pozostały po rodzicach majątek). Wprawdzie skarżący nie podał, jaki dochód osiąga z tego tytułu, to jednak doświadczenie życiowe wskazuje, że nawet w przypadku, gdy nie ponosi on wydatków związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu, kwoty te pozwalają skarżącemu jedynie na zaspokojenie jego najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.