Uzasadnienie
S. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ul. [...].
Zarządzeniem z dnia 24 maja 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie tytułu prawnorzeczowego do działki o nr ew. [...] z obr. [...] położnej w [...] przy ul. [...] tj. oryginału albo odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem wypisu z rejestru gruntów albo księgi wieczystej.
Przesyłka skierowana do skarżącego, zawierająca powyższe wezwanie, po dwukrotnej awizacji została zwrócona Sądowi. Z uwagi na powyższe przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną skarżącemu 15 czerwca 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a"). Wobec tego siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 22 czerwca 2018 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302) – dalej zwanej "p.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Natomiast w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875; dalej zwanej "u.s.g."), w świetle którego każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W świetle powołanego wyżej na art. 101 ust. 1 u.s.g. skarga na uchwałę gminy nie ma charakteru swoistego actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Dla skutecznego wniesienia takiej skargi konieczne jest stwierdzenie naruszenia zindywidualizowanego interesu prawnego i wykazanie związku pomiędzy prawnie określoną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwałą, naruszającą jego konkretny interes prawny lub uprawnienie poprzez ograniczenie lub pozbawienie konkretnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. np. wyroki NSA z 15 lutego 2017 r., II OSK 1282/15; z 14 września 2012 r., II OSK 1541/12 z 11 kwietnia 2008 r., II OSK 1749/07; W. Kisiel, Legitymacja jednostki do zaskarżania uchwał samorządowych /w orzecznictwie sądów administracyjnych/, ZNSA nr 3/2009, s. 36).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż należało zbadać czy skarżący jest właścicielem nieruchomości zlokalizowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub nieruchomości sąsiedniej.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wywodzi istnienie interesu prawnego i jego naruszenie z uwagi na posiadanie działki oznaczonej nr [...]. Z uwagi na powyższe skarżący został wezwany do uzupełniania braków formalnych skargi przez nadesłanie tytułu prawnorzeczowego do ww. działki. Jak już wyjaśniono, skarżący nie wykonał wezwania i nie nadesłał ani wypisu z rejestru gruntów, ani odpisu z księgi wieczystej przez co nie wykazał, że posiada tytułu prawnorzeczowy do rzeczonej działki.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.