Uzasadnienie
M.S. i R.S. wnieśli do Sądu skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] listopada 2014 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] w gminie M. W postępowaniu administracyjnym wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez P.J. (inwestor), a przedmiotowa działka należy do Skarżących M.S. i R.S.
Skarżący podali adres do korespondencji w [...]. W związku z tym Sąd pismami z 27 kwietnia 2015 r. na podstawie art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wezwał ich do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie po jego awizowaniu 5 maja 2015 r. zostało uznane za skutecznie doręczone Skarżącym 19 maja 2015 r. (k. 19 i 20). W terminie dwóch miesięcy, tj. do 19 lipca 2015 r., Skarżący nie wykonali powyższego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepisy art. 299 § 1 i 2 P.p.s.a. w brzmieniu na dzień wezwania Skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi stanowią, że jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia tego obowiązku sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W związku z tym, że Skarżący mają miejsca zamieszkania za granicą, Sąd na podstawie art. 299 § 2 P.p.s.a. wezwał ich do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Skoro Skarżący nie wykonali powyższego wezwania, Sąd odrzucił ich skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 1 i 2 P.p.s.a.
Na marginesie można podnieść, że nawet gdyby Skarżący uzupełnili powyższy brak formalny skargi, i tak nie mogłoby dojść do jej merytorycznego rozpoznania. Skarga na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przysługuje bowiem jedynie inwestorowi (podmiotowi wnoszącemu o ustalenie warunków zabudowy). Wynika to z wykładni art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) stanowiącego, że uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 powyższej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Skoro jedynie inwestor (którym Skarżący nie są) może w drodze zażalenia kwestionować zgodność z prawem wydanego w pierwszej instancji postanowienia, to nieracjonalne byłoby przyjęcie, że w drodze skargi może kwestionować postanowienie organu drugiej instancji podmiot nie będący inwestorem, nawet jeżeli jest właścicielem działki objętej postanowieniem w przedmiocie uzgodnienia.