Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z [...] marca 2011 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji - budowy budynku biurowego i infrastruktury technicznej na działkach ew. nr [...] i [...] (obr. [...]), przy ul. [...] i [...] w [...], na rzecz p. A. W., zwanej dalej "Inwestorem".
W komparycji decyzji oraz w jej uzasadnieniu wskazano, że została ona wydana w następstwie rozpoznania odwołań dwu stron postępowania – Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...]. Odrębnym postanowieniem z tego samego dnia ([...] sierpnia 2012 r.) orzeczono o niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...], od wskazanej decyzji o warunkach zabudowy z [...] marca 2011 r. Postanowienie to zostało chylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2511/12) - skarga kasacyjna oddalona wyrokiem Naczelnego Sądy Administracyjnego z 24 marca 2015 r. (sygn. akt II OSK 2026/13).
W skardze Wspólnota Mieszkaniowa [...] zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, co prowadziło do utrzymania w mocy wadliwej - w ocenie strony - decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie (k. 158) Inwestor wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługują na uwzględnienie, chociaż z przyczyn, które nie zostały w niej wyartykułowane. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zam.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie może wnieść każda strona. Jak wynika z treści tzw. "rozdzielnika" decyzji organu I. instancji (wykazu podmiotów, którym doręczano orzeczenie) jak i zaskarżonego aktu, decyzja o warunkach zabudowy była także doręczana Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...]. Była więc ona traktowana w toku postępowania przez organy administracji, jako strona w sprawie.
W takim razie, wobec wniesienia odwołania przez Wspólnotę Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] organ administracji był obowiązany rozpatrzeć odwołanie, co do meritum - poprzez rozważenie sformułowanych w piśmie zarzutów - równocześnie z innymi odwołaniami, o ile nie zachodziły przeszkody formalne dla jego rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie organ mylnie uznał, jakoby odwołanie nie zostało wniesione skutecznie, co skutkowało jego nie rozpatrzeniem.
W tej sytuacji nie sposób uznać, aby sprawa została rozpatrzona w jej całokształcie przez organ odwoławczy, co uzasadnia zarzut uchybienia przepisom postępowania (art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.). Naruszanie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skoro nie odniesiono się do zarzutów jednego z odwołań (analogicznie wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1065/14 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA").
Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest natomiast uprawniony do oceny, czy wskazane naruszanie przepisów postępowania miało wpływ na jej wynik (a nie wyłącznie "mogło mieć"), ogólnie - w kontekście możliwości uwzględnienia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...]. Wymagałoby to bowiem przesądzenia, na etapie sądowej kontroli legalności orzeczenia, zasadności jego zarzutów, co do meritum, w tym czy nie są one w istocie tożsame z zawartymi w innych odwołaniach.
Pełna ocena istotnych okoliczności sprawy przed wydaniem orzeczenia, co musi znaleźć odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu (art. 11 i 107 § 3 K.p.a.), należy do organu administracji. Jeżeli nie uczyniono zadość temu wymaganiu, wada ta nie może być konwalidowana przez sąd administracyjny poprzez dokonanie samodzielnych ustaleń w tym zakresie, gdyż prowadziłoby to de facto do pozbawienia stron prawa rozpatrzenia sprawy w dwu instancjach administracyjnych (art. 15 K.p.a.) przed sądową kontrolą legalności ostatecznego orzeczenia (patrz tak samo wyroki NSA sygn. akt II OSK 672/10, 1717/10, 261/11 - dostępne w "CBOSA").
W tej sytuacji przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestiach podniesionych w skardze. Prowadziłoby to do iluzoryczności rozpatrzenia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...]. Skutkowałoby przesądzeniem pewnych kwestii przez Sąd, przed rozważeniem przez organ administracji argumentacji jednego z odwołań.
W takiej sytuacji Sąd nie mógł uwzględnić wniosku Inwestora, zainteresowanego oddaleniem skargi, chociaż w danym przypadku, dostrzeżona przez Sąd wadliwość zaskarżonego orzeczenia, nie pozostawała w żadnym związku z ewentualnym zaniedbaniami czy uchybieniami po jego stronie.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 ustawy. Koszty postępowania obejmują kwotę uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni także odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...].