Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2005 r. Prezydent Miasta P.zarządzeniem Nr [...] określił wymagania, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwoleń na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.
Po wyczerpaniu trybu z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę na powyższe zarządzenie Prezydenta Miasta P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Sp. zo.o. wskazując, iż zarządzenie narusza jej interes prawny.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż § 5 pkt 1 załącznika do zaskarżonego zarządzenia nakazując kierowanie odpadów komunalnych odbieranych z terenu miasta P. do sortowni odpadów znajdujących się na terenie miasta P., narusza szereg przepisów prawa materialnego, a przede wszystkim konstytucyjnie chronione prawo wolności działalności gospodarczej. Zaskarżone zarządzenie nakazując sortowanie odpadów wyłącznie w jednej, ściśle określonej sortowni pozostaje, w ocenie strony skarżącej, w sprzeczności z art. 22 Konstytucji RP, ingerując w sferę wolności prowadzenia działalności gospodarczej aktem niższego rzędu niż ustawa.
Skarżąca spółka wskazała ponadto, iż postanowienia § 5 załącznika do zarządzenia Prezydenta Miasta P. ograniczają Spółce możliwość wywiązania się z obowiązku ograniczania ilości odpadów ulegających biodegradacji, kierowanych do składowania, wynikających z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach(Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628). Kierowanie odpadów do sortowni należącej do miasta P., nie pozwoli skarżącej na korzystanie z nowoczesnej linii sortowniczej zbudowanej przez Spółkę i minimalizowanie tym samym ilość odpadów przeznaczonych do składowania. Nakazanie sortowania odpadów w gminnej sortowni należy, zdaniem strony skarżącej, potraktować również jako nadużycie posiadanej pozycji dominującej na rynku, stanowi praktykę monopolistyczną.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż skarga nie może zostać uwzględniona.
Przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym ma każdy czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą (zarządzeniem) organu gminy. W przeciwieństwie do strony postępowania sądowoadministracyjnego, toczącego się w następstwie skargi na rozstrzygnięcie administracyjne podejmowane w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszący skargę musi się wykazać nie tylko posiadaniem interesu prawnego lub uprawnienia, ale jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana odmiennie niż w postępowaniu administracyjnym toczonym w trybie przepisów Kpa, obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także jego naruszenie.
Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę (zarządzenie) organu gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Taki kierunek prezentuje także orzecznictwo NSA (por. m.in. wyrok z 3 września 2004 r., OSK 476/04).
W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż zaskarżone do sądu administracyjnego zarządzenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2005 r. określające wymagania, jakie powinni spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie zezwoleń na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, nie naruszało interesu prawnego strony skarżącej. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżąca Spółka na mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2002 r. (zmienionej decyzją z dnia [...] listopada 2003 r.) uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych na terenie miasta P. Powyższe zezwolenie zostało udzielone Spółce do dnia 31 grudnia 2006 r. Fakt ten świadczy o tym, że na dzień skierowania do Prezydenta Miasta P. wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz na dzień wniesienia skargi, interes prawny Spółki posiadającej aktualne zezwolenie nie mógł zostać naruszony.
Ponadto jak wynika z akt sprawy skarżąca Spółka do dnia wniesienia skargi, tj. do dnia 22 maja 2006 r. nie występowała z nowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na kolejny okres czasu, które byłoby udzielone w oparciu o przedmiotowe zarządzenie. Nadto udzielone zezwolenie nie zostało skarżącej Spółce cofnięte.
Wobec powyższego w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, aby poprzez podjęcie zaskarżonego zarządzenia naruszono jej interes prawny.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- orzekła jak w sentencji.