Uzasadnienie
Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości na siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Skarżąca J. H. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 1992 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. Postanowieniem z dnia 23 lipca 1993 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało zawieszone przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 174 § 1 kpc w związku z art. 211 kpa z uwagi na śmierć skarżącej.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do W.H., następcy prawnego skarżącej, o złożenie oświadczenia, czy w dalszym ciągu popiera skargę.
W odpowiedzi na powyższe W. H. w piśmie z dnia 5 czerwca 2006r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) oświadczył, iż nie popiera skargi gdyż zawarte w zaskarżonej uchwale rozwiązania, dotyczące przedmiotowej posesji, już nie obowiązują.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał powyższe pismo za cofnięcie skargi. Sąd stwierdził, że dokonane w/w pismem procesowym cofnięcie skargi jest dopuszczalne oraz skuteczne w świetle przepisu art. 60 ustawy P.p.s.a, zgodnie z którym, w przypadku cofnięcia skargi przez skarżącego Sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne tylko w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.