Uzasadnienie
Wnioskiem z 14 lipca 2010 r. D. W., skarżąca w niniejszym postępowaniu sądowym, wystąpiła do Prezydenta W. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego wraz z usługami, garażem podziemnym oraz wjazdem na działkach nr [...], [...] oraz [...] w obrębie geodezyjnym [...] w W. Decyzją z [...] września 2012 r. Z. odmówił skarżącej ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji. W decyzji, opartej wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (analiza urbanistyczna) dokonanej dla potrzeb postępowania administracyjnego, stwierdzono, że zaproponowana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, linia zabudowy nie stanowi przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich; zabudowa przy ul. [...] po stronie wschodniej sytuowana jest w jednakowej odległości od projektowanych linii rozgraniczających ulicy i nie ma powodu burzenia takiego porządku; odległość linii zabudowy istniejących budynków od linii rozgraniczających ulicy nie jest przypadkowa – pas terenu pomiędzy linią rozgraniczającą ul. [...] i ul. [...], a istniejącą linią zabudowy, stanowi rezerwę pod budowę nowych dróg i jest uwzględniona na odcinku od ul. [...] do ul. [...]; w świetle powyższego brak jest, zdaniem organu administracji, szczególnych okoliczności dla zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588); zwanego dalej: "rozporządzeniem o nowej zabudowie", dopuszczającego wyznaczenie wzdłuż ul. [...], innej linii nowej zabudowy, niż przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I. instancji.
Na powyższą decyzję organu II. instancji, pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Zdaniem pełnomocnika skarżącej jedyną przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy było bezzasadne uznanie, że nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy od ulicy [...] dla nieruchomości objętej wnioskiem oraz bezpodstawne uprzywilejowanie bliżej nieokreślonych zasad ładu architektonicznego kosztem przysługującego skarżącej, prawa własności nieruchomości. Zarzutami skargi objęto naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego:
- - § 3 ust. 1 w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia o nowej zabudowie poprzez uznanie, że w obowiązującym stanie prawnym wyznaczenie linii zabudowy wzdłuż ulicy [...] nie jest możliwe,
- - implicite art. 64 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483) poprzez bezpodstawne ograniczenie uprawnień właścicielskich przysługujących skarżącej, jak i przepisów postępowania, a to:
- - art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia o nowej zabudowie, poprzez przyjęcie przebiegu linii rozgraniczających ulicy [...], znajdującego się dopiero w stadium projektowym w ramach opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego,
- - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niedopełnienie przez organ administracji II. instancji, obowiązku zawiadomienia pełnomocnika skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.
W odpowiedzi na skargę, organ administracji II. instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunkiem koniecznym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działki objętej wnioskiem jest to, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, co działka objęta wnioskiem, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie m.in. kontynuacji linii zabudowy. Z powyższego wynika konieczność kontynuacji linii istniejącej zabudowy oraz brak możliwości tworzenia linii nowej.
Pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje tego, że linia nowej zabudowy, która powstałaby w następstwie realizacji wnioskowanej inwestycji od strony ul. [...] (przechodzącej w ul. [...]) nie stanowiłaby przedłużenia linii zabudowy istniejącej. Wręcz przeciwnie, prowadziłoby to do powstania nowej linii zabudowy, w stosunku do już istniejącej (północno-wschodniej) pierzei ulicy [...]. Skoro zaś linia nowej zabudowy nie stanowiłaby kontynuacji linii zabudowy istniejącej, tym samym, nie zostałby spełniony warunek, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, konieczny dla wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Co istotne, zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia o nowej zabudowie, na nieruchomości objętej wnioskiem, obowiązującą linię nowej zabudowy - z zastrzeżeniem przepisów odrębnych - wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, bądź w inny sposób, jeśli to wynika z analizy urbanistycznej. Jednakże przywołane wyniki analizy urbanistycznej wykazały brak przesłanek dla innego, niż istniejące, wyznaczenia linii zabudowy po wschodniej stronie ul. [...].
Jeśli chodzi o przywołaną argumentację skargi tyczącą linii rozgraniczających planowanej ulicy, w kontekście rezerwy gruntu przeznaczonej pod projektowaną budowę nowych dróg, zauważyć należy, że ustalenia organu administracji poczynione w tym zakresie nie mogły stanowić podstawy orzekania. Zaplanowanie linii rozgraniczających w projekcie planu miejscowego w istocie nie ma skutków normatywnych z punktu widzenia możliwości zagospodarowania nieruchomości. Kwestia przywołania w uzasadnieniu decyzji linii rozgraniczających planowanej ulicy nie ma jednak istotnego znaczenia. Organ administracji mógł bowiem, rozstrzygając sprawę, uwzględnić walory przestrzeni oraz racjonalne wykorzystanie przedmiotowego obszaru dla różnych celów. I jakkolwiek te przesłanki nie miały kluczowego znaczenia w danej sprawie, organ administracji mógł je mieć na uwadze z uwagi na potrzebą zachowania ładu przestrzennego, w szczególności sprecyzowane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odniesieniu zaś do argumentacji skargi w zakresie ochrony prawa własności skarżącej, Sąd uważa za wskazane podnieść, że choć istotnie, prawo własności jest wartością chronioną normami rangi konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), jednak prawo to może być ograniczone na mocy ustawy (art. 64 ust. 3 i 233 ust. 3 Konstytucji), nie ma więc w obowiązującym porządku prawnym charakteru nieograniczonego. Wymownym tego przykładem jest właśnie przywołany art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, faktycznie ograniczający uprawnienia właścicielskie z uwagi na inne chronione ustawą dobro - ład przestrzenny.
Jeśli zaś chodzi o uchybienie przez organ administracji obowiązkowi zawiadomienia pełnomocnika skarżącej o możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, już po zebraniu dowodów, Sąd nie dopatrzył się, aby to uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik postępowania administracyjnego – jak wynika z treści zaskarżonej decyzji kwestie objęte dodatkowym postępowaniem dowodowym (odległość planowanej zabudowy od istniejących dróg) nie były przesłankami odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Skoro zarzuty skargi zarówno dotyczące naruszeń przepisów prawa materialnego, jak i procesowego okazały się nieuzasadnione, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.