Uzasadnienie
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 roku nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], reprezentowanej przez Burmistrza [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] - utrzymał w mocy ww decyzję Wojewody.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Decyzją z dnia [...] października 2013 r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. przez Gminę [...] części nieruchomości Skarbu Państwa, położonej na terenie gminy [...], w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr nr: [...] o pow. 0,2700 ha, [...] o pow. 0,2700 ha, [...] o pow. 0,0900 ha, [...] o pow. 0,0900 ha, [...] o pow. 0,1200 ha, [...] o pow. 0,1200 ha, [...] o pow. 0,1800 ha i [...] o pow. 0,2600 ha, uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], prowadzonej w Sądzie Rejonowym [...].
Burmistrz [...] wystąpił z dokumentacją do Wojewody [...] o stwierdzenie nieodpłatnego nabycia z mocy prawa przez gminę [...] na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst. jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 231, poz. 1700 ze zm.) własności części nieruchomości Skarbu Państwa szczegółowo opisanej w sentencji ww decyzji. Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r., znak: [...] Starosta [...] potwierdził, iż ww. działki gruntu do dnia 30 czerwca 2000 roku nie zostały przekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, natomiast z archiwalnego wypisu z ewidencji gruntów aktualnego w dniu 30 czerwca 2000 roku wynika, iż przedmiotowa część nieruchomości w przeważającej części powierzchni miała charakter rolny (użytki o symbolu R). Burmistrz [...] w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. znak: [...] wskazał, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego, zatwierdzonego uchwalą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 1994 r. nr [...] obowiązującym w dniu 30 czerwca 2000 r. ww. działki położone były w terenie SFR - strefa rolna z zaznaczoną PE - powierzchniową eksploatacją surowców (100% powierzchni działki) oraz granicą ochrony sanitarnej i granicą ochrony pośredniej zbiornika [...]." Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, iż przedmiotem postępowania jest część nieruchomości, która zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, aktualnym w powyższej dacie - 30 czerwca 2000 roku, nie była przeznaczona na cele gospodarki rolnej a zatem nie została spełniona jedna z koniecznych przesłanek do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez Gminę w trybie art. 13 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy.
Odwołanie od ww. decyzji, wniosła Gmina [...], reprezentowana przez Burmistrza [...], zarzucając m.in. wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego i brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, a także nieuwzględnienie orzecznictwa Sądu Najwyższego. Rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy podniósł, że przesłanki nabycia własności nieruchomości przez Gminę w trybie ww. ustawy były spełnione, jeśli nieruchomości te, na dzień 30 czerwca 2000 r.:
- 1) stanowiły własność Skarbu Państwa,
- 2) nie były przekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub Agencji Nieruchomości Rolnych,
- 3) były nieruchomościami rolnymi wg art. 461 kodeksu cywilnego, oraz
- 4) przeznaczone były w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej.
Przesłanka nr 1 była spełniona, gdyż jak wynika z księgi wieczystej nr [...], w dniu 30 czerwca 2000 r. właścicielem przedmiotowej części nieruchomości był Skarb Państwa.
Przesłanka ad 2 była spełniona, gdyż brak jest dowodu, aby sporne grunty byty przekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub do Agencji Nieruchomości Rolnych.
Przesłanka nr 3 również była spełniona, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera m.in. wypis z rejestru gruntów wraz z mapą, zgodnie z którym, sporne działki według stanu z dnia 30 czerwca 2000 r., oznaczone były jako grunty orne klasy RIVa, RIVb i RV
Natomiast przesłanka nr 4 nie została spełniona, bowiem zgodnie z ustaleniami powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] według stanu na powyższą datę, znajdowały się w terenie oznaczonym symbolem SFR - tj. strefa rolna z zaznaczoną PE - powierzchniową eksploatacją surowców oraz granicą ochrony sanitarnej. Natomiast brak spełnienia jakiejkolwiek przesłanki, w tym przypadku przesłanki nr 4, powoduje, że przedmiotowe grunty nie mogły stać się z mocy prawa własnością Gminy.
Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 7, 77 § I i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym:
- - oparciu się jedynie na wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy dla dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy niezbędne było dokonanie pogłębionej analizy kompletnego, obowiązującego na dzień 30 czerwca 2000 r. ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwalą Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] 1994 r. nr [...] wraz z załącznikami;
- - dowolne i sprzeczne z planem zagospodarowania przyjęcie, iż działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na dzień 30 czerwca 2000 r. nie były przeznaczone na cele gospodarki rolnej pomimo tego, że znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem SFR - tj. strefa rolnicza;
- - bezzasadne i sprzeczne z planem zagospodarowania uwzględnienia tzw. zaznaczenia PE, które nie ma jakiegokolwiek odniesienia ani w części tekstowej planu zagospodarowania, ani też w uchwale zatwierdzającej plan zagospodarowania;
- - nieusunięcie sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności niewyjaśnienie znaczenia symbolu SFR oraz zaznaczenia PE na części graficznej planu zagospodarowania w kontekście części tekstowej planu oraz uchwały zatwierdzającej plan zagospodarowania;
- b) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji i niedostateczne, niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika na jakiej podstawie organ ustalił, że ww działki na dzień 30 czerwca 2000 r. nie były przeznaczone na cele gospodarki rolnej w sytuacji, gdy według części opisowej planu zagospodarowania tereny oznaczone symbolem SFR to tzw. strefa rolna - nie powołanie podstawy prawnej rozważań w tym zakresie oraz oceny dowodów;
- c) art. 138 § 1 p. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy braki w postępowaniu dowodowym przed organem I instancji uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia z art. 138 § 2 k.p.a.;
naruszenie przepisów prawa materialnego:
- a) art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym w zw. z punktem VI i VII ww ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w zw. z art. 13 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż tzw. "zaznaczenie PE" na części graficznej planu zagospodarowania oznacza, iż tereny położone w strefie rolnej nie mają przeznaczenia na cele gospodarki rolnej, w sytuacji, gdy treść planu miejscowego takiego skutku nie przewiduje.
Wobec powyższego wniosła o:
- 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] w sprawie [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...];
- 1) o dopuszczenie dowodu z powyższego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wraz z załącznikami na okoliczność przeznaczenia działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na cele gospodarki rolnej terenów oznaczonych symbolem SFR - strefa rolnicza na dzień 30 czerwca 2000 r.
- 2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto Skarżąca Gmina wniosła nadto o dopuszczenie dowodu z powyższego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] wraz z załącznikami na okoliczność przeznaczenia działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na cele gospodarki rolnej terenów oznaczonych symbolem SFR - strefa rolnicza na dzień 30 czerwca 2000 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy powołana część nieruchomości położonej na terenie gminy [...], w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr nr: [...] o pow. 0,2700 ha, [...] o pow. 0,2700 ha, [...] o pow. 0,0900 ha, [...] o pow. 0,0900 ha, [...] o pow. 0,1200 ha, [...] o pow. 0,1200 ha, [...] o pow. 0,1800 ha i [...] o pow. 0,2600 ha, mogła być objęta reżimem prawnym ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2012 r. poz. 1187 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" i podlegać nabyciu przez Gminę W. z mocy prawa na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do tego zagadnienia należały wskazać, że zakres przedmiotowy ustawy reguluje art.
- 1. Zgodnie z tym przepisem ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do: 1) nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych;
- 2) innych nieruchomości i składników mienia pozostałych po likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz ich zjednoczeń i zrzeszeń;
- 3) lasów niewydzielonych geodezyjnie z nieruchomości, określonych w pkt 1 i 2. Z kolei przepis art. 13 ustawy przewiduje, że przejęcie przez Agencję praw i obowiązków wynikających z wykonania prawa własności w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 1 i 2, nastąpi nie później niż do dnia 30 czerwca 2000 r. (ust. 1). Nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3, lub nieprzekazane Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1, w terminie określonym w ust. 1, stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone (ust. 2). Nabycie nieruchomości, o których mowa w ust. 2, stwierdza wojewoda w drodze decyzji (ust. 4). Z powyższej regulacji wynika, że przy nabyciu z mocy prawa mienia przez właściwą gminę w trybie art. 13 ust. 2 ustawy istotne znaczenie ma stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu 1 lipca 2000 r. Dla niniejszej sprawy znaczenie miało zatem to, czy przedmiotowe działki ewidencyjne stanowiące część opisanej wyżej nieruchomości w dniu 1 lipca 2000 r. były przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Z bezspornych ustaleń wynika, iż zgodnie z powołanym planem Gminy [...] obowiązującym w dniu 30 czerwca 2000 r. ww. działki położone były w terenie SFR - strefa rolna z zaznaczoną PE - powierzchniową eksploatacją surowców (100% powierzchni działki) oraz granicą ochrony sanitarnej i granicą ochrony pośredniej zbiornika [...]. Zatem rację należało przyznać Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że sporna nieruchomość nie podlegała reżimowi art. 13 ust. 2 ustawy, ponieważ nie spełniała ww przesłanki formalnej, albowiem nie była w powyższym planie przeznaczona na cele gospodarki rolnej. Spełnianie przez nieruchomość warunków pojęcia nieruchomości rolnej zdefiniowanego w art. 461 k.c. nie oznacza, że w każdym przypadku nieruchomość rolna objęta jest zakresem przedmiotowym ustawy. Konieczne jest, o czym już była mowa, położenie nieruchomości na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Nie ulega wątpliwości, że wymóg ten w niniejszej sprawie nie jest spełniony, gdyż nawet skarżący nie kwestionuje faktu, że miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 1994 r. nr [...] przewidywał w dniu 1 lipca 2000 r., że ww działki ewidencyjne znajdowały się w terenie oznaczonym symbolem SFR - tj. strefa rolna z zaznaczoną PE - powierzchniową eksploatacją surowców oraz granicą ochrony sanitarnej. A zatem ta część nieruchomości nie była przeznaczona w planie na cele gospodarki rolnej. W świetle powyższego nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki z art. 1 pkt 1 ustawy. To czy przedmiotowa nieruchomość była i jest nadal wykorzystywana rolniczo nie mogło być przedmiotem ustaleń organów w tej sprawie, gdyż nie była to okoliczność niezbędna i konieczna do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zastosowania normy art. 1 pkt 1 ustawy. Jak już wskazano wyżej, organy w przedmiotowej sprawie zobowiązane były ustalić czy sporna nieruchomość na dzień 1 lipca 2000 r. spełniała warunek nieruchomości rolnej w rozumieniu art. 461 Kodeksu cywilnego i ten warunek spełniła oraz czy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego położona była ona na obszarze przeznaczonym na cele gospodarki rolnej. Tego ostatniego warunku nieruchomość nie spełniała i stąd też w ocenie Sądu organy obu instancji słusznie uznały, że położenie spornej nieruchomości w strefie rolnej nawet gdyby faktycznie była wykorzystywana rolniczo nie miało znaczenia w sprawie, ponieważ powyższe nie przesądzało o jej przeznaczeniu w planie zagospodarowania przestrzennego.
Na marginesie należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 106 §3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) z dnia 30 sierpnia 2002 r., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże w sprawie niniejszej po pierwsze okoliczność powołana w skardze stanowiąca podstawę uwzględnienia wniosku dowodowego została wykazana w postępowaniu administracyjnym a po drugie niezrozumiałe jest w ocenie Sądu stanowisko skarżącej, w sytuacji kiedy z jej pisma z dnia 19 sierpnia 2013 roku skierowanego do Wojewody [...] jednoznacznie wynika przeznaczenie przedmiotowych gruntów w powołanym planie zagospodarowania przestrzennego, pod powierzchniową eksploatację surowców (100% powierzchni działki) oraz granicę ochrony sanitarnej i granicę ochrony pośredniej zbiornika [...].
Wobec powyższego sama skarżąca przedstawiła organowi informację, którą poprzez dokonanie ponownej analizy planu zagospodarowania przestrzennego przed Sądem zamierzała uzyskać. Powyższe stanowisko Gminy jest zatem nielogiczne i nie mogło zostać uwzględnione.
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy – orzekł jak w sentencji.