Uzasadnienie
W piśmie nadanym w dniu 9 maja 2014 r. T. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Z uwagi na to, że skarga nie została podpisana osobiście przez skarżącego lecz przez pełnomocnika E. C., Sąd w piśmie z dnia 13 czerwca 2014 r. wezwał pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami i wykazania, że spełnia wymagania o jakich mowa w art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie to, jak wynika z akt sprawy, zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 czerwca 2014 r., jednak pozostało bez odpowiedzi.
Następnie w piśmie z dnia 16 lipca 2014 r. Sąd wezwał skarżącego, na wskazany przez niego adres, do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez osobiste podpisanie skargi w gmachu Sądu lub nadesłanie podpisanego jej egzemplarza. Ponadto skarżącemu wysłano odpis zarządzenia przewodniczącego Wydziału IV z dnia 14 lipca 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwania zostały po raz pierwszy awizowane w dniu 18 lipca 2014 r., o czym umieszczono zawiadomienia w drzwiach adresata, a powtórnie awizowane w dniu 28 lipca 2014 r. Wobec tego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało je uznać za prawidłowo doręczone w dniu 8 sierpnia 2014 r.
W ustawowo zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi i nie nadesłał jej podpisanego egzemplarza, ani nie uiścił należnego wpisu od skargi.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 powołanej wyżej ustawy należało orzec jak w sentencji.