Uzasadnienie
W dniu 18 kwietnia 2017 r. V. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarządzeniem z dnia 15 maja 2017 r. (k.
1) profesjonalny pełnomocnik skarżącego – radca prawny został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa, z którego wynika uprawnienie pełnomocnika do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi bądź wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia z dnia 15 maja 2017 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 maja 2017 r. (potwierdzenie odbioru k. 18).
W dniu 30 maja 2017 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pełnomocnictwo poświadczone za zgodność z oryginałem (pismo przewodnie wraz z pełnomocnictwem k. 19 – 20).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) dalej "p.p.s.a." strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 p.p.s.a. i art. 46 § 3 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Z powołanych przepisów wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej. Z treści art. 37 § 1 p.p.s.a. należy wywodzić, że pełnomocnictwo jest ważne tylko jeśli zawiera własnoręczny podpis mocodawcy lub stanowi wierzytelny odpis. Pełnomocnictwo powinno zostać złożone w oryginale lub w odpisie poświadczonym za zgodność z oryginałem. Poświadczenie zgodności dokumentu z oryginałem powinno zaś zawierać przede wszystkim podpis pełnomocnika, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia. Tylko dokument spełniający powyższe wymagania wniesiony w terminie mógł zostać uznany za uzupełnienie braków formalnych skargi.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, albowiem nie przedłożył w zakreślonym siedmiodniowym terminie pełnomocnictwa w oryginale lub jego uwierzytelnionego odpisu. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna, o czym stanowi art. 85 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skoro odpis zarządzenia zawierający wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącej 22 maja 2017 r. to siedmiodniowy termin do jego wykonania upłynął w dniu 29 maja 2017r. Pełnomocnik skarżącej wykonał zarządzenie z dnia 22 maja 2017r. z uchybieniem ustawowego terminu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt 2 sentencji postanowienia).