Uzasadnienie
Skargi T. Z., K. Z. i A. Z. podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 oraz art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.".
Przyczyną odrzucenia ich skarg na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu jest brak po stronie T. Z., K. Z. i A. Z. interesu prawnego do wniesienia skarg.
Postępowanie sądowoadministracyjne ma charakter kontradyktoryjny, ponieważ - zgodnie z art. 50 § 1 p. p. s. a. - sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Struktura postępowania sądowoadministracyjnego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez podmiot żądający ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zainicjowane jedynie przez podmiot żądający ochrony prawnej, a nie przez sąd czy organ administracji publicznej.
Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do wniesienia skargi stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 p. p. s. a. uprawnionym do wniesienia skargi jest: każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a zgodnie z art. 50 § 2 p. p. s. a. jest nim również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Jest oczywiste, że wnoszący skargi T. Z., K. Z. i A. Z. nie są prokuratorami, Rzecznikiem Praw Obywatelskich ani organizacją społeczną, o której mowa w art. 50 § 1 p. p. s. a.
Pozostaje rozważyć kwestię, czy skarga wniesiona została w sprawie dotyczącej interesu prawnego T. Z., K. Z. i A. Z. (art. 50 § 1 in principio p. p. s. a.). Oparcie legitymacji do wniesienia skargi na kryterium interesu prawnego oznacza, że zaskarżona przez T. Z., K. Z. i A. Z. decyzja musi dotyczyć ich własnego interesu prawnego. O tym zaś, czy dany podmiot ma w danej sprawie własny interes prawny przesądza konkretny przepis prawa i jego bezpośredni związek z zaskarżoną decyzją, tzn. wtedy, gdy zaskarżone decyzja kształtuje indywidualne prawa lub obowiązki wnoszących skargi.
W ocenie Sądu jest oczywiste, że nie istnieje przepis prawa, z którym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu pozostawałoby we wspomnianym wyżej bezpośrednim związku w zakresie dotyczącym skarżących T. Z., K. Z. i A. Z. Zaskarżona w sprawie decyzja nie kształtuje sfery prawnej (uprawnień lub obowiązków) skarżących T. Z, K. Z. i A. Z. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby wyżej wymienieni byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi działek znajdujących się z bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której znajduje się zakład będący źródłem hałasu, a skarżący na wezwanie Sądu z dnia 7 marca 2008 r. (k.
- 28) doręczone ich pełnomocnikowi E. S. w dniu 13 marca 2008 r. (k.
- 29) nie przedstawili w wyznaczonym w nim terminie żadnych okoliczności mogących wskazywać, że posiadają interes prawny we wniesieniu skarg.
Nie jest spełniony również warunek z art. 50 § 2 p. p. s. a., gdyż żaden przepis ustawy nie daje skarżącym uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie T. Z., K. Z. i A. Z. nie mają legitymacji do wniesienia skarg, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 oraz art. 50 § 1 p. p. s. a. skutkuje ich odrzuceniem.