Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U Z 2001 r. Nr 87 poz. 960 z późn zm.) orzekł o uchyleniu czynności materialno technicznej polegającej na dokonaniu wpisu o zameldowaniu na pobyt stały G. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł G. K., wskazując między innymi, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu I instancji, bowiem w dacie zameldowania przebywał w spornym lokalu. Z lokalem tym wiązał również swoje plany życiowe. Poniósł duże nakłady finansowe na jego remont, wykupienie. Wnosi o przesłuchanie świadków B. R., który odnawiał mieszkanie i widział iż odwołujący się nim zamieszkuje. Wskazuje, iż okoliczność tą może potwierdzić również Pan P., który wykonywał gładź gipsową. Podważa wiarygodność świadków, którzy wskazywali na fakt jego nie zamieszkiwania w spornym lokalu. Zarzuca organowi, iż nie przesłuchał w charakterze świadka jego żony i córki i innych osób które znały jego sytuację i mogłyby wskazać dlaczego w 2000r. zamieszkiwał w spornym lokalu.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 47 ust. 1 oraz 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 ze zm) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta orzekającej o uchyleniu czynności materialno — technicznej zameldowania G. K. na pobyt stały z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, z wnioskiem o uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania G. K. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wystąpiła K. K. - matka G. K. Wnioskodawczyni w toku postępowania oświadczyła, iż syn w 2000r. został zameldowany w przedmiotowym lokalu, niemniej jednak w chwili zameldowania w tym mieszkaniu nie zamieszkiwał tylko zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wraz z rodziną. Podnosi, iż w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nigdy on nie posiadał, i nie posiada żadnych rzeczy osobistych. G. K. w toku postępowania przed organem I instancji zeznał, że w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał po dokonaniu zamiany mieszkania przez matkę tj. pod koniec 1999r. i mieszkał tam do jesieni 2003r. W mieszkaniu tym do chwili obecnej posiada rzeczy osobiste tj. trochę ubrań oraz meble jak też sprzęt gospodarstwa domowego (kuchnia, lodówka).
W sprawie zeznania złożył świadek K.R., który w dniu 28 września 2005r. oświadczył, iż G. K. zna od 15 lat. Pomagał mu w przeprowadzce do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Świadek jednak oświadczył, iż jednoznacznie nie może potwierdzić, iż G. K. po przeprowadzce zamieszkiwał w tym lokalu (k-42). Świadek Z. W. oświadczył, iż od 1950r. mieszka w budynku przy Ul. [...] w W. i dobrze zna zarówno K. K. jak i G. K., niemniej jednak w mieszkaniu od początku zamieszkuje tylko K. K., G. K. mieszka przy ul. [...] (k-14). Świadek W. W. w dniu 8 sierpnia 2005r. oświadczyła, że G. K.nigdy nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. (k-1 3). Pisemne oświadczenie złożyła R. M. Wymieniona oświadczyła, że jej brat od 1982r. zamieszkiwał wraz z rodziną w lokalu przy ul. [...] w W., a od lipca 2005r. w domu jednorodzinnym w S. k/R. W lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. został jedynie zameldowany, jednak nigdy w nim nie mieszkał (k-38).
W toku postępowania odwoławczego Odwołujący wskazał świadka T. W., który w dniu 14 marca 2006r. oświadczył, iż w lokalu nr [...] przy [...] w W. był dwa razy co było związane przeprowadzaniem remontu kuchni przez G. K. Czasami podwoził odwołującego pod blok przy ul. [...] w W. W czasie jego bytności w przedmiotowego lokalu świadek nie zauważył, aby G.K. posiadał w nim swoje rzeczy (k-85).
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 ust. 1 Ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek meldunkowy powstaje wraz z upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia osoby pod oznaczony adres. Przy czym w postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ bada wyłącznie stan faktyczny istniejący w dniu dokonania powyższej czynności rejestracyjnej, tj. czy w dniu dokonania zameldowania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył zamieszkiwała w lokalu, w którym została zameldowana. Wojewoda [...] rozpatrując na podstawie art. 80 Kpa. i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, iż G. K. mimo, że dokonał zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] to jednak w dacie jego dokonania tj. 27 marca 2000r. w nim nie zamieszkiwał, jak też nie zamieszkiwał w tym mieszkaniu bezpośrednio po dokonaniu czynności rejestracyjnej zameldowania. Fakt ten potwierdzają zeznania świadków, a także pismo ze Spółdzielni Mieszkaniowej "G." z którego bezspornie wynika, iż Zainteresowany od 13 lipca 1998r. do maja 2005r. mieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. (k-53).
Organ odwoławczy uznał za wiarygodne zeznania świadków Z. W., W. " K. R., ponieważ zeznania te są spójne ze sobą i wzajemnie się uzupełniają. Pisemnego oświadczenia R. M. choć potwierdzającego, iż G. K. nie mieszkał w dacie zameldowania w spornym lokaiu nie wziął pod uwagę, ponieważ jest córką Wnioskodawczyni. Ponadto Wojewoda [...] nie wezwał o przesłuchanie w charakterze świadków żony i córki G.K., gdyż są to osoby bliskie dla niego w związku z tym ich zeznań również nie można uznać za wiarygodne. W odpowiedzi na inne zarzuty podniesione w odwołaniu, głównie dotyczące nakładów finansowych poczynionych przez G. K. na lokal nr [...] przy ul. [...] w W. wyjaśnić należy, że nie są one zasadne, bowiem zameldowanie jest następstwem zamieszkania w lokalu. Dlatego też w sytuacji, gdy czynność zameldowania G. K. w przedmiotowym lokalu została dokonana wadliwie, należało orzec jak w sentencji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. K., zarzucając organowi nierzetelność przeprowadzonego postępowania. Wskazał, iż zameldowania go w spornym lokalu dokonała K.K.i przez 6 lat nie miała wątpliwości że była to czynność wadliwa, dopiero gdy nie uległ "szantażowi materialnemu " w drodze odwetu złożyła wniosek o wymeldowanie. Podnosi, iż dokonał remontu i przebudowy mieszkania, tak aby mogły tam mieszkać dwie osoby, z kuchni zrobił pokój dla siebie. W 90 % wyposażenie mieszkania w meble i artykuły gospodarstwa domowego stanowi jego własność i tak było od marca 2000 r.. Wykupił sporny lokal od gminy. Przez 6 kwartałów od marca 2000 r. wnosił dodatkową opłatę na Wspólnotowy Fundusz Remontowy w wysokości 150 zł na kwartał. W latach 2000 do 2003 ubezpieczał w/w mieszkanie i na polisach figuruje jako osoba wpłacająca. Łącznie jego nakłady finansowe na lokal w którym mieszkałem tylko kilka miesięcy wyniosły ponad 30 tys. zł, co zdaniem skarżącego świadczy o tym, iż z tym miejscem wiązał również swoje plany na przyszłość.
W ocenie skarżącego oświadczenie prezesa S.M. G., który zeznał na piśmie, iż zamieszkiwał on przy ul. [...] do 1 lipca 2005 jest całkowicie nie prawdziwe, bowiem w okresie od 1 maja 2004 r. do lipca 2005 r. spędził tam tylko jedną połowę nocy w listopadzie 2004 r, poza tym w tym okresie bywał tam sporadycznie. Zarzuca, brak wiarygodności zeznaniom świadka W. Wskazuje, iż świadkowie R. K. i W. T. zeznali zgodnie z prawdą że w marcu 2000 r. pomogli w jego przeprowadzce. Panowie ci pomagali również we wnoszeniu materiałów potrzebnych do remontu. Wskazuje, iż nie prowadził intensywnego życia towarzyskiego we wspólnym mieszkaniu " a tym bardziej w okresie remontu". Wizyty w mieszkaniu tych w/ w Panów były sporadyczne i głównie gdy byłem sam w domu.
Natomiast wielokrotnie w tym okresie zabierali go spod domu do pracy przy wyjazdach w teren " oraz po pracy dostarczali z powrotem. Kilkukrotnie Pan R.przy wcześniejszych powrotach z terenu, zatrzymywał się pod blokiem abym skarżący mógł się przebrać i w czystym ubraniu pojechać do biura, co zdaniem skarżącego świadczy o tym, iż w tym okresie w mieszkaniu były jego ubrania, bielizna itp. Zarzuca, iż nie przeprowadzono rozmowy ze świadkiem T.D., B.R. i P. S., którzy mogliby potwierdzić fakt jego zamieszkiwania w spornym lokalu, pomimo tego, iż podał urzędnikom aktualne wtedy ich adresy i dane. Podnosi, iż nie zna świadka Z. W.i nigdy jej nie widział. W wyżej w/w okresie ta osoba nie bywała w mieszkaniu przy ul. [...] "w trakcie jego obecności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.
Przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie było ustalenie czy organ meldunkowy zgodnie z prawem dokonał czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały G. K. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Podnieść należy, iż obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynika wprost z przepisów prawa (art. 5, 8, 10, 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.) i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych do zameldowania i wymeldowania danych właściwemu organowi administracji państwowej, który dokonuje stosownego aktu rejestracji - czynności rodzącej skutki prawne.
Zameldowanie rodzi domniemanie faktyczne istnienia uprawnienia do przebywania w lokalu, jak również stanowi potwierdzenie samego w nim zamieszkania. Zakwestionowanie istnienia przesłanek zameldowania (niekompletność dokumentacji, wiarygodność przedstawionych dokumentów, zarzut niezamieszkiwania etc.) prowadzi do obalenia powyższego domniemania.
Powołany w zaskarżonej decyzji, przepis art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych upoważnia organ prowadzący ewidencję ludności nie tylko do rozstrzygania o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości, ale także do prowadzenia postępowania w sprawach o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania, zatem ustalania, czy w dacie jej dokonania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczy, spełniała warunki określone w cyt. ustawie. Zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dla zameldowania na pobyt stały lub czasowy jest faktyczne zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
Orzekające w sprawie organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania zobowiązane były zatem do ustalenia, czy w dacie dokonania czynności zameldowania skarżącego na pobyt stały, G. K. faktycznie przebywał w spornym lokalu z zamiarem stałego nim pobytu.
Podnieść należy, iż wydanie decyzji w przedmiocie uchylenia czynności technicznej zameldowania musi być poprzedzone prawidłowym postępowaniem dowodowym, zgodnym z kodeksem postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.),. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego tak, aby ustalić niewątpliwy stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Dochodzenie do ustalenia prawdy obiektywnej, to jest do określenia rzeczywistego stanu stosunków faktycznych, powinno odbywać się według reguł postępowania dowodowego określonych w przepisach k.p.a. (vide wyrok NSA z 26.05.1981 r., SA 810/81, ONSA 1/81, poz. 45, wyrok NSA z 19.03.1981 r., SA 234/81, ONSA 1/81, poz. 23, wyrok Sądu Najwyższego z 23.11.1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 7/95, poz. 83).
Ponadto zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podkreślić jednak należy, że obowiązku tego nie należy rozumieć w ten sposób, iż to wyłącznie organ administracji publicznej jest w każdym przypadku zobligowany do wyszukiwania faktów uzasadniających twierdzenia stron czy poszukiwania i zbierania dowodów mających wykazać istnienie tych faktów. Obowiązek, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a., należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej przy zbieraniu materiału dowodowego albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uznaje to za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub przedstawione przez stronę.
W związku z powyższym przy prowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej musi mieć na uwadze i to czy dana okoliczność będąca przedmiotem wniosku dowodowego ma znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.), a także i to, czy dany fakt wymaga udowodnieniu (art. 77 § 4 k.p.a.), oraz to, czy dany dowód nie został zgłoszony na okoliczność stwierdzoną innymi dowodami (art. 78 § 2 k.p.a.). Nadto należy podkreślić, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje w ścisłym związku z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ administracji publicznej powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena winna zostać oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania.
Oczywistym jest, iż ocena materiału dowodowego winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji - art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których oparł swoją ocenę, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (vide wyrok NSA z dnia 2 lipca 2002r. sygn. akt I SA 169/02)
W świetle tych uwag należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie objętej skargą przeprowadzone zostało wadliwie.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pomimo wniosku strony skarżącej zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, o przesłuchanie w charakterze świadka jego żony i córki, uznano iż ich zeznania jako osób bliski nie mogą być wiarygodne. Nie odniesiono się również do wniosków strony skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadków T. D., B. R. i P. S. Stanowisko takie jest błędne, gdyż narusza powołane wyżej art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a.
Realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga, bowiem aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.
O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej wyżej ustawy.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien przesłuchać w charakterze świadków żonę skarżącego jego córkę (jeżeli zgodnie z przepisami prawa mając na uwadze jej wiek istnieje możliwość przesłuchania jej w charakterze świadka), oraz świadków wskazanych przez skarżącego tj. T. D., B. R. i P. S., jeżeli w ocenie organu ich zeznania będą mogły przyczynisz się do wyjaśnienia sprawy.