Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2012 r. S. M., działając w oparciu o treść art. 37 Kpa, zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z prośbą o podjęcie interwencji w związku z niewykonaniem przez Wojewodę [...] wyroku z dnia [...] czerwca 1996 r., sygn. akt [...] oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu w P. z dnia [...] marca 1997 r., sygn. akt [...].
Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał przedmiotowe zażalenie za bezzasadne.
Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżącego postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] stanowił art. 37 Kpa. Przepis ten w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Stwierdzić należy, że na rozstrzygnięcie w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 37 Kpa nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego zażalenie dotyczy. Stanowisko organu wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny).
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zatem skarga wniesiona na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.