Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 r. Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., którą uchylono decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] określającą odpowiedzialność spadkobierców za zobowiązania z tytułu opłaty naliczonej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości oraz umorzono postępowanie organu I. instancji w całości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, gdyż w niniejszej sprawie Gmina [...], reprezentowana przez Wójta, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 j.t. – zwaną dalej Ppsa) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zgodnie z zasadą ukształtowaną w orzecznictwie, organ administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OSP 1/03). Stanowisko to jest obecnie powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m. in. orzeczenia NSA z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1396/09, z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1461/09). Także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. w sprawie K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] występował w charakterze organu – bowiem wydał decyzję w I. instancji.
Bez znaczenia pozostaje, że skarżącym w niniejszej sprawie jest Gmina [...], skoro jej organ (Wójt) wydał decyzję w I instancji. Brak jest bowiem możliwości akceptacji sytuacji, w której organ gminy najpierw wydaje decyzję w sprawie indywidualnej, a następnie gmina wnosi w tej sprawie skargę zmierzającą do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego wydanego wskutek rozpatrzenia odwołania od tej decyzji. Nie do przyjęcia jest stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję – raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 525/16).
Uprawnienie do wniesienia skargi przez Gminę [...] nie można również wywodzić z faktu wskazania Wójta Gminy w rozdzielniku zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Oczywistym bowiem jest że po rozpoznaniu odwołania organ II instancji zobowiązany jest zwrócić akta organowi I instancji wraz z podjętym rozstrzygnięciem. Nie oznacza to zatem, że wymieniony w rozdzielniku decyzji organ I instancji zyskuje w związku z tym uprawnienie do wniesienia skargi do Sądu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w sentencji.