Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2013 r. A. J., obywatel [...], zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie wszczętej jego skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie przekazania wnioskodawcy do innego państwa i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.
We wniosku PPF skarżący oświadczył jedynie, że utrzymuje się z pracy dorywczej (ok. 800 -1000 zł. miesięcznie). Ponadto wyjaśnił, że nie posiada żadnego majątku, a w codziennym utrzymaniu pomagają mu jego znajomi.
Z uwagi na to, że złożone oświadczenie okazało się niewystarczające dla oceny możliwości majątkowych wnioskodawcy, zarządzeniem z dnia 1 lipca 2013 r. referendarz wezwał skarżącego do wyjaśnienia, gdzie i na podstawie jakiego tytułu prawnego skarżący mieszka, natomiast zarządzeniem z dnia 25 lipca 2013 r. zobowiązał skarżącego do nadesłania wykazu wydatków ponoszonych miesięcznie na konieczne utrzymanie oraz inne potrzeby.
Skarżący, w odpowiedzi na powyższe wezwania, nadesłał do Sądu kopię umowy najmu mieszkania oraz pismo z dnia 6 sierpnia 2013 r. w którym stwierdził, ze "żyje z dnia na dzień" i nie posiada żadnych rachunków, faktur.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Sytuacja materialna skarżącego jest skomplikowana i jednocześnie stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim wysokość uzyskiwanego przez wnioskodawcę dochodu jest na tyle niska, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu. Pomoc, jaką otrzymuje od znajomych, nie może być uznana za źródło dochodów wnioskodawcy o charakterze stałym.
Z tej przyczyny referendarz uznał, że skarżący należy do osób o ograniczonych środkach do życia, dla których poniesienie kosztów sądowych spowodowałoby uszczerbek w środkach koniecznego utrzymania i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeł jak w sentencji postanowienia.