Uzasadnienie
Skarżący S. B. złożył w dniu 7 lipca 2009 r. skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2009 r., którą to decyzją uchylono decyzję, działającego z upoważnienia Wojewody [...], Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] zobowiązującą S. B. na podstawie art. 15 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.) do przeprowadzenia działań zapobiegawczych w części dotyczącej terminu przedstawienia informacji na temat stanu technicznego urządzeń piętrzących i samego piętrzenia wód. Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż realizacja decyzji narazi skarżącego na straty materialne.
Skarżący wskazał, iż nie spuszczenie w porę wody z górnych stawów nie pozwoli mu na zachowanie ryb również w stawach dolnych, natomiast w sytuacji, gdy nie zostanie w porę zlikwidowana roślinność, w stawach będzie mniej wody, co z kolei pogorszy i tak nie najlepsze warunki gospodarowania. Skarżący podniósł ponadto, iż posiadane przez niego stawy i tak należą do ubogich, w związku z czym z trudem uzyskuje ich rentowność.
Powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wczesnej przesłanek, przy czym nawet w przypadku spełnienia jednej z nich zostało ono pozostawione uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "Sąd może". Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższego warunku przedmiotowy wniosek nie spełnia.
Co prawda, w rozpatrywanej sprawie, skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na straty materialne, jednocześnie sam jednak podkreślił, iż prowadzone przez niego stawy należą do ubogich i są mało rentowne. Nie można zatem uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody. Wskazać nadto należy, iż również druga z zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek nie znajdzie zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Nie można bowiem uznać, że nie spuszczenie wody z górnych stawów lub zlikwidowanie roślinności spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe okoliczności na względzie – na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.