Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..
S. R. – w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej - złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartym w urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podał, że ze względu na trudną sytuację materialną nie posiada środków finansowych na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej oraz ustanowienie pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej. Wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 444 zł. Jest osobą niepełnosprawną o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Stan zdrowia skarżącego poświadcza, zalegające w aktach sprawy, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
Stwierdzono, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Okoliczności przedstawione przez składającego wniosek uzasadniają przyznanie wnioskodawcy żądanej pomocy w formie przez niego określonej. Dochód uzyskiwany przez skarżącego w kwocie 444 zł. netto miesięcznie nie pozwoli mu utrzymać podstawy i tak bardzo niskiego poziomu życia i jednocześnie kontynuować prowadzone przez sądem administracyjnym postępowanie. Wydatki poniesione w związku z udziałem strony skarżącej w procesie sądowym (wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika) właściwie uniemożliwiałyby dokonanie zakupu podstawowych dla egzystowania dóbr i usług (tj. żywność, lekarstwa, odzież podstawowej potrzeby). Trudno przypuszczać, aby z kwoty 444 zł skarżący mógł wygospodarować środki na inne wydatki, nie wspominając od kosztach postępowania sądowego.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.