Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art.138 §1 pkt.1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego [ DZ.U z 2000 roku nr 98, poz.1071 z późniejszymi zmianami ] w związku z art.15 ust.2 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych [ DZ.U z 2001 roku nr 87,poz.960 z późniejszymi zmianami ] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] orzekającej o wymeldowaniu L. N. z synem P. N. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W..utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przeprowadzonym postępowaniu ustalono w sprawie następujący stan faktyczny: Lokal nr [...] przy ulicy [...] w W. znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej "B.".Z pisma spółdzielni z dnia 22 grudnia 2005 roku wynika,że spółdzielcze własnościowe prawo do powyższego lokalu przysługuje C. N. W przedmiotowym lokalu zameldowani na pobyt stały są: C. N.; L. N. oraz ich synowie A. N. i P. N. L. N. wraz z synami opuściła lokal przy ulicy [...] w W. w 2001 roku i zamieszkała w W., w lokalu przy ulicy [...]. Do lokalu przy ulicy [...] w odwiedziny do ojca przychodzi syn P. N. L. N. od chwili opuszczenia lokalu przy ulicy [...] do niego nie przychodziła.
W dniu [...] listopada 2002 roku Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] listopada 2002 roku rozwiązał przez rozwód związek małżeński L. N. i C. N. bez orzekania o winie.W punkcie piątym wyroku rozwodowego Sąd ustalił zakres korzystania z mieszkania stron położonego w W. przy ulicy [...] przyznając L. N. prawo do korzystania z mniejszego pokoju o powierzchni 6 m 2. Nie toczyło się postępowanie karne przeciwko C. N. o znęcanie się nad rodziną.L. N. nie występowała z powództwem przeciwko C. N. o przywrócenie utraconego posiadania lokalu przy ulicy [...] w W. Przed Sądem powszechnym zawisła sprawa o podział majątku dorobkowego L. N. i P. N. W ocenie organu w świetle orzecznictwa sądowo - administracyjnego miejsce pobytu stałego to miejsce, w którym skupiają się wszystkie codzienne sprawy, miejsce w którym się przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe / por. wyrok NSa z dnia 26 sierpnia 1997 roku, V SA 1945/96 /.Zdaniem organu analiza materiału dowodowego pozwala uznać, że w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. nie znajduje się centrum spraw życiowych i osobistych L. N. i jej syna P. N. Organ uznał,że L. N. nie wykazała, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego a nawet gdy faktycznie została zmuszona do opuszczenia lokalu to za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w której osoba usunięta i do niego nie dopuszczona nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. L. N. nie korzystała ze środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu.
Organ również uznał, że sam fakt " bywania " w miejscu swojego stałego zameldowania nie może przesadzać o uznaniu, iż ten lokal stanowi rzeczywiście miejsce stałego pobytu.Nadto organ podnosił iż zameldowanie nie jest źródłem praw do lokalu i nie ma wpływu na kształt stosunków cywilno-prawnych między stronami. Czynność zameldowania jest aktem rejestracji danych o miejscu pobytu danej osoby W związku z tym tocząca się sprawa o podział majątku dorobkowego między stronami, jak i kwestia ustalenia czy L. N. przysługuje własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego nie mogą mieć wpływu na decyzję w przedmiocie wymeldowania.Utrzymywanie zameldowania L. N. wraz z synem P. w lokalu, w którym faktycznie nie przebywają, stwarzałoby fikcję meldunkową Tak więc w ocenie organu skoro L. N. wraz z synem P. opuścili miejsce pobytu stałego bez dokonania obowiązku meldunkowego decyzja o ich wymeldowaniu jest zasadna.
Skargę na decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. N. W uzasadnieniu swojej skargi podnosiła iż decyzja o wymeldowaniu jej i jej syna P. z lokalu przy ulicy [...] w W. jest niezgodna z prawem, w tym Konstytucją RP oraz narusza normy moralne.
Podnosiła,że dysponuje dokumentem wystawionym przez spółdzielnię mieszkaniową potwierdzającym iż przysługuje jej własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ulicy [...].W jej ocenie organ nie mógł dokonać wymeldowania z lokalu ponieważ posiada ona tytuł własności do tego lokalu.
Nadto zarzucała, że organ błędnie ustalił, że przedmiotowy lokal to ona opuściła dobrowolnie.Opuściła ten lokal w związku z tym, że mąż C. N. znęcał się nad rodziną.Nie podjęła żadnych kroków prawnych w związku z zachowaniem męża ze względu na dobro rodziny i swój spokój.Podnosiła, że synowie w lokalu przy ulicy [...] przebywają codziennie, a do miejsca swojego czasowego pobytu przybywają tylko na noc.Lokal przy ulicy traktuje ona tylko jako miejsce czasowego pobytu i przez cały czas lokal przy ulicy [...] w W. uważa za miejsce swojego stałego pobytu.
Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia sądów administracyjnych w przypadku skargi na decyzję administracyjną polegają na kontroli jej legalności, a nie na merytorycznym rozpatrzeniu sprawy zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153,poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153, poz.1270 ze zmianami ]
Sąd w zależności od okoliczności uwzględniając skargę decyzję uchyla, stwierdza jej nieważność lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa / art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153,poz.1270 ze zmianami zwaną dalej P.p.s.a ] bądź jeżeli decyzja prawa nie narusza skargę oddala / art.151 P.p.s.a /. Sąd rozpatruje skargę na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, to jest na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania Kontrola zgodności z prawem decyzji powinna przebiegać w określonej kolejności Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie zawiera wad, które dawałyby podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Następnie kontroli Sądu podlega kwestia przestrzegania przez organy przepisów postępowania.Istotne jest bowiem czy w postępowaniu przed organami administracji zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Okolicznościami istotnymi w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie faktu opuszczenia miejsca stałego pobytu.Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. / wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 roku V S.A. 3169/00 LEX nr 50 123 /.
Zarzuty skarżącej co do błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w zakresie opuszczenia przez nią lokalu należy uznać za chybione.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustalenia faktyczne należy uznać za prawidłowe, jeśli organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz wskazał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności zgodnie z wymogami stawianemu uzasadnieniu decyzji - art. 107 § 3 kpa. Dokonanie przez organ ustaleń odmiennych od zaprezentowanych przez skarżącego samo w sobie nie może zostać uznane, że dokonano błędnych ustaleń faktycznych w sprawie.
W zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał iż niesporna jest okoliczność że w 2001 roku skarżąca wraz z dzieckiem opuściła przedmiotowy lokal przy ulicy [...] w W. Sama skarżąca nie kwestionuje tego faktu. Zgromadzone dowody nie wskazują aby to odbyło się pod przymusem C. N. Skarżąca podnosi, że powodem opuszczenia przedmiotowego lokalu przez nią i dziecko było naganne zachowanie się C. N..Poza jej wyjaśnieniami żadne inne dowody nie potwierdzają zmuszenia jej do opuszczenia przedmiotowego lokalu. Może o tym świadczyć, że nie podejmowała ona żadnych kroków prawnych w celu przywrócenia prawa do posiadania lokalu, mimo orzeczonego w wyroku rozwodowym prawa do korzystania z jednego pokoju nie realizowała tego prawa, małżeństwo skarżącej zostało rozwiązane przez rozwód bez orzekania o winie stron.
Fakty powyższe zasadnie pozwoliły organowi uznać, że opuszczenie lokalu przez skarżącą należy uznać za dobrowolne i mający charakter trwały. W zarzutach skargi L. N. podtrzymywała swoją wersję związaną z opuszczeniem lokalu nie przedstawiając argumentów pozwalających uznać, że organy naruszyły przepisy, które miałyby wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych, które z kolei można by uznać za naruszenie innych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania - art. 145 § 1 ust.1 pkt c ustawy z 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U nr 153 poz. 1270 /. Poczynione ustalenia przez organy administracji publicznej nie są sprzeczne z treścią zebranego materiału dowodowego a dokonana ocena nie nosi znamion dowolności. Taka sprzeczność zachodzi wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a konkluzją do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału. Taka sprzeczność wystąpi gdy:
* z treści dowodu wynika co innego niż przyjął organ / przeinaczenie /
* gdy pewnego dowodu zebranego nie uwzględniono przy ocenie - wbrew obowiązkowi oceny całokształtu okoliczności sprawy
* gdy organ przyjął pewne fakty za ustalone, mimo, że nie zostały one w ogóle lub są niedostatecznie potwierdzone
* gdy organ uznał pewne fakty za nie udowodnione, mimo że były ku temu podstawy
* ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania, tzn. organ wyprowadził błędny logicznie wniosek z ustalonych przez siebie okoliczności.
Należy zgodzić się z organem, że lokal przy ulicy [...] nie stanowi centrum życiowym skarżącej ani jej syna od 2001 roku.Sam fakt odwiedzania ojca przez syna nie może zostać uznany za stałe przebywanie w tym lokalu. Argumentacja skarżącej co do jej prawa zameldowania w tym lokalu ponieważ przysługuje jej tytuł prawny do lokalu należy uznać za chybiony, ponieważ jak słusznie zauważył organ w kwestii zameldowania istotną kwestią jest faktyczne przebywanie w danym lokalu, a nie posiadanie tytułu prawnego do niego.
W związku z tym, że zgromadzony materiał dowodowy zawierał przeciwstawne dowody to do istoty orzekania należała ocena zgromadzonych dowodów i oczywistym jest, że poczynione ustalenia faktyczne muszą pozostawać z częścią dowodów w sprzeczności. W związku w tym organy administracji prawidłowo zastosowały prawo materialne - art. 15ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych i orzekły o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] w W. prawidłowo uznając, że przedmiotowy lokal opuściła przenosząc swoje centrum życiowe do lokalu przy ulicy [...] w W. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153,poz. 1270 ] oddalono skargę