Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 maja 2006 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art.138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku -Kodeks postępowania administracyjnego [ DZ.U z 2000 roku nr 98, poz.1071 z późniejszymi zmianami ] w związku z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych [ DZ.U z 2001 roku, nr 87, poz.960 z późniejszymi zmianami ] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] orzekającej o wymeldowaniu A. N. z pobytu stałego, z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Po przeprowadzonym postępowaniu ustalono w sprawie następujący stan faktyczny:
Lokal nr [...] przy ulicy [...] w W. znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej " B. ".Z pisma spółdzielni z dnia 22 grudnia 2005 roku wynika, że spółdzielcze własnościowe prawo do powyższego lokalu przysługuje C. N. W przedmiotowym lokalu na pobyt stały byli zameldowani - C. N., L. N. oraz ich synowie A. N. i P. N. L. N. wraz z synami opuściła przedmiotowy lokal przy ulicy [...] w 2001 roku i zamieszkała w W., w lokalu przy ulicy [...].
Do lokalu przy ulicy [...] w odwiedziny do ojca przychodził syn A. N., czasami nawet nocował w tym lokalu.
L. N. od chwili opuszczenia lokalu przy ulicy [...] nie przychodziła do niego.
W dniu [...] listopada 2002 roku Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] listopada 2002 roku rozwiązał przez rozwód związek małżeński L. N. i C. N. bez orzekania o winie.W punkcie piątym wyroku rozwodowego Sąd ustalił zakres korzystania z mieszkania stron położonego w W. przy ulicy [...] przyznając L. N. prawo do korzystania z mniejszego pokoju o powierzchni 6 m 2.Nie toczyło się postępowanie karne przeciwko C. N. o znęcanie się nad rodziną.
Przed sądem powszechnym zawisła sprawa o podział majątku dorobkowego rodziców skarżącego A. N. – L. N. i C. N. W ocenie organu w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego miejsce pobytu stałego, jest to miejsce w którym skupiają się wszystkie codzienne sprawy, miejsce w którym się przebywa, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe / por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 1997 roku, V SA 1945 /96 /.
Zdaniem organu analiza materiału dowodowego pozwala uznać, że w lokalu nr [...], przy ulicy [...] w W. nie stanowi centrum spraw życiowych i osobistych A. N. Uznał, że sam fakt " bywania " w miejscu swojego stałego zameldowania nie może przesądzać o uznaniu, iż ten lokal stanowi rzeczywiście miejsce stałego pobytu A. N. Nadto organ podnosił iż zameldowanie nie jest źródłem praw do lokalu i nie ma wpływu na kształt stosunków cywilno-prawnych między stronami.
Czynność zameldowania jest aktem rejestracji danych o miejscu pobytu danej osoby Utrzymywanie zameldowania A. N. w lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, stwarzałoby fikcję meldunkową.
Tak więc zdaniem organu skoro A. N. opuścił miejsce stałego pobytu bez dokonania obowiązku wymeldowania, to decyzja o jego wymeldowaniu jest zasadna Skargę na decyzję organu drugiej instancji o wymeldowaniu do Wojewóddzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. N. o treści tej samej co skarga L. N. W uzasadnieniu swojej skargi podnosił, że decyzja o jego wymeldowaniu, wymeldowaniu jego matki i młodszego brata P. N. z lokalu przy ulicy [...] w W. jest niezgodna z prawem, w tym z Konstytucją RP oraz narusza normy moralne.
Podnosił, że jego matka L. N. dysponuje dokumentem wystawionym przez spółdzielnię mieszkaniową potwierdzającym, iż przysługuje jej własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ulicy [...].
W jego ocenie w takiej sytuacji organ nie miał prawa wymeldować właściciela z jego lokalu.
Nadto zarzucał,że organ błędnie ustalił iż przedmiotowy lokal opuścił on dobrowolnie Podnosił,że opuścił ten lokal w związku z tym, że ojciec C. N. znęcał się nad rodziną.Argumentował, że matka nie podjęła żadnych kroków prawnych w związku z zachowaniem ojca ze względu na dobro rodziny i swój spokój.
Przedstawiał, że przebywał on w lokalu przy ulicy T. codziennie, a do miejsca swojego czasowego pobytu przybywał tylko na noc.
Ma on tam również swoje rzeczy.Lokal przy ulicy [...] w W. traktuje on tylko jako miejsce czasowego pobytu, i przez cały czas lokal przy ulicy [...] w W. uważa on za miejsce swojego stałego pobytu.
Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia sądów administracyjnych w przypadku skargi na decyzję administracyjną polegają na kontroli jej legalności zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153, poz.1269 ] oraz art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153, poz.1270 ze zmianami zwaną dalej P.p.s.a.
Sąd w zależności od okoliczności uwzględniając skargę uchyla decyzję, stwierdza jej nieważność lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa / art.145 §1 P.p.s.a bądź jeżeli decyzja prawa nie narusza skargę oddala / art.151 P.p.s.a / Sąd rozpatruje skargę na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania.
Kontrola zgodności z prawem decyzji powinna przebiegać w określonej kolejności.
Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja na zawiera wad, które dawałyby podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji Następnie kontroli Sądu podlega kwestia przestrzegania przez organy przepisów postępowania.Istotne jest bowiem czy w postępowaniu przed organami administracji publicznej zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Okolicznościami istotnymi w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenei faktu opuszczenia miejsca stałego pobytu.
Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne [ por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 roku V SA 3169/00 LEX nr 50 123 ] Zarzuty skarżącego co do błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w zakresie opuszczenia przez niego lokalu należy uznać za chybione.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 kpa i organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz wskazał przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Dokonanie przez organ ustaleń odmiennych od zaprezentowanych przez skarżącego samo w sobie nie może zostać uznane, że dokonano błędnych ustaleń faktycznych w sprawie.
W zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał iż niesporna jest okoliczność, że w 2001 roku skarżący z matką i bratem opuścił ten przedmiotowy lokal przy ulicy [...].Sam skarżący nie kwestionuje tego faktu.
Zgromadzone dowody nie wskazują, aby odbyło się to pod przymusem C. N. Skarżący podnosił,że powodem opuszczenia przedmiotowego lokalu przez niego, matkę i brata było naganne zachowanie się ojca C. N. Poza wyjaśnieniami L. N. żadne inne dowody nie potwierdzają zmuszenia ich do opuszczenia tego lokalu.Może o tym świadczyć fakt, że ani skarżący, ani L. N. nie podejmowali żadnych kroków prawnych w celu przywrócenia posiadania lokalu.Mimo orzeczonego w wyroku rozwodowym prawa do korzytania z jednego pokoju w lokalu przy [...] matka skarżącego nie realizowała tego prawa.
Powyższe ustalenia zasadnie pozwoliły organowi uznać,że opuszczenie lokalu przez skarżącego należy uznać za dobrowolne i mające charakter trwały.
W zarzutach skargi A. N. podtrzymywał swoją wersję związaną z opuszczeniem lokalu, nie przedstawiając argumentów pozwalających uznać, że organy naruszyły przepisy, które miałyby wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych, które można uznać za naruszenie innych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania - art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Poczynione ustalenia przez organy administracji publicznej nie są sprzeczne z treścią zebranego materiału dowodowego, a dokonana ocena nie nosi znamion dowolności.
Taka sprzeczność zachodzi wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a konkluzją do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału.
Taka sprzeczność wystąpi gdy:
z treści dowodu wynika co innego niż przyjął organ / przeinaczenie / gdy pewnego dowodu zebranego nie uwzględniono przy ocenie - wbrew obowiązkowi oceny całokształtu okoliczności sprawy
* gdy organ przyjął pewne fakty za ustalone, mimo, że nie zostały one w ogóle lub są niedostatecznie potwierdzone
* gdy organ uznał pewne fakty za nie udowodnione, mimo że były ku temu podstawy * ocena materiału dowodowego koliduje z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego wnioskowania, tzn. organ wyprowadził błędny logicznie wniosek z ustalonych przez siebie okoliczności.
Należy zgodzić się z argumentacją organu, że lokal przy ulicy [...] w W. nie stanowi centrum życiowego skarżącego ani jego matki i brata od roku 2001.
Sam fakt odwiedzania ojca przez syna, a nawet okazyjne nocowanie w tym lokalu przez skarżącego nie może zostać uznane za stałe przebywanie.
Argumentacja skarżącego co do prawa zameldowania w tym lokalu ponieważ jego matce przysługuje tytuł prawny należy uznać za chybiony, ponieważ jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, w kwestii zameldowania istotne jest faktyczne przebywanie w lokalu, a nie samo nawet posiadanie tytułu prawnego do lokalu.
W związku z tym,że zgromadzony materiał dowodowy zawierał przeciwstawane dowody, to do istoty orzekania należała ocena zgromadzonych dowodów i oczywistym jest, że poczynione ustalenia faktyczne muszą z częścią dowodów pozostawać w sprzeczności.
Prawidłowo zdaniem Sądu poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły trafnie zastosować przepisy prawa materialnego - tj. art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych i orzec o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w W. uznając, że opuścił on przedmiotowy lokal przenosząc swoje centrum życiowe do lokalu przy ulicy [...] w W. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji