Uzasadnienie
Skarżąca K. B. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Stwierdzono, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
K. B. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Powinna więc wykazać, że poniesienie tych kosztów (opłat sądowych i wydatków sądowych), nie jest możliwe z uwagi na brak dostatecznych środków majątkowych. Poniesienie tych ciężarów spowoduje bowiem obniżenie warunków życia rodziny poniżej poziomu utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Na obecnym etapie postępowania, koszty te obejmują wpis sądowy w kwocie 300 zł. (§2 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193) Na dalszych etapach, strona może zostać zobowiązana do pokrycia wpisów należnych z tytułu wnoszenia środków odwoławczych.
Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącej jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach, a także z nadesłanego - na wezwanie referendarza sądowego – dodatkowego oświadczenia z dnia 25 lipca 2012 r. oraz dołączonych do niego dokumentów źródłowych wynika, że skarżąca jest uchodźcą z C.. K. B. oraz członkowie Jej licznej rodziny żyją bardzo skromnie. Skarżąca wraz z córką oraz synem i jego rodziną (żona i pięcioro dzieci) mieszka poza ośrodkiem dla cudzoziemców. Rodzina mieszka w wynajmowanym mieszkaniu (na jego wynajem i utrzymanie wydaje ok. 1300 zł. miesięcznie.)
K. B. nie ma żadnych środków do życia – do końca czerwca 2012 r. otrzymywała od Urzędu do Spraw Cudzoziemców pomoc socjalną w postaci świadczenia pieniężnego (750 zł. miesięcznie) na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium RP (środki na wyżywienie i zakwaterowanie poza ośrodkiem dla cudzoziemców - art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 680)). Obecnie członkowie gospodarstwa utrzymują się dzięki tzw. pomocy integracyjnej w wysokości 3 696 zł. miesięcznie. Syn skarżącej (A. B.) i jego rodzina zostali bowiem objęci indywidualnym programem integracji (art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Rodzina otrzymuje ponadto zasiłek rodzinny, w kwocie 649 zł. miesięcznie.
Reasumując: skarżąca jest cudzoziemcem i pozostaje wraz z rodziną na wyłącznym utrzymaniu państwa polskiego. Przychody z tzw. pomocy integracyjnej z założenia przeznaczone są na utrzymanie, w szczególności na pokrycie wydatków na żywność, odzież, obuwie, środki higieny osobistej, opłaty mieszkaniowe oraz pokrycie wydatków związanych z nauką języka polskiego (art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). Nie można przypuszczać, aby z majątku pozostającego w dyspozycji żyjących wspólnie osób można było oszczędzić jakiekolwiek środki na wydatki niekonieczne, nie wspominając o sporych w stosunku do ujawnionego mienia, kosztach postępowania sądowego.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postawiono jak w sentencji.