Uzasadnienie
W skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. V. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., którą organ pierwszej instancji - na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach - odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżący podniósł, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji jego pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stał się nielegalny, co może spowodować jego wydalenie z kraju.
Postanowieniem z dnia 1 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2013 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał oceny, czy istnieją przesłanki do zastosowania tymczasowej ochrony z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zobowiązuje skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani nie orzeka o wydaleniu go z tego terytorium. Także z materiału znajdującego się w aktach administracyjnych nie wynika, aby wobec skarżącego została wydana decyzja zobowiązująca go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub orzekająca o wydaleniu go z tego terytorium.
Nieuwzględnienie wniosku może spowodować zobowiązanie skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź orzeczenie o wydaleniu go z tego terytorium. Nie jest to jednak bezpośredni skutek decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskazywane przez skarżącego okoliczności nie są nią wywoływane i nie pozostają z nią w związku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., II OZ 61/13), a sama obawa, że zostanie wydana w przyszłości decyzja zobowiązująca skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź orzeczenie o wydaleniu go z tego terytorium nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.