Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia O. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia (...) lipca 2007 r. odmawiające zawieszenia w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabezpieczenia wału przeciwpowodziowego na lewym brzegu W. na terenie działek nr ew. (...) położonych we wsi O. i na terenie działek nr ew. (...) i (...) we wsi K. gm. K..
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i przywołując treść art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 ze zm.) wskazał, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139). Zgodnie z art. 45 ust. 1 w/w ustawy dla obszarów, dla których w myśl art. 13 ust. 1 istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Ponieważ przedmiotowa inwestycja nie będzie realizowana na podstawie programów, o których mowa w art. 54 d i art. 58 omawianej ustawy, nie ma zastosowania w sprawie art. 13 ust. 1 pkt 2. Jako, iż inwestycja ta nie jest lokalnym celem publicznym, nie ma zastosowania także art. 13 ust. 1 pkt 3. Przepisem szczególnym, o którym mówi art., 13 ust. 1 pkt 1 jest w rozpatrywanej sprawie ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej, oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. u. nr 167, poz. 1399 ze zm.) przewidująca obligatoryjne zawieszenie postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu gminy uzdrowiskowej K.. Powołując się na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wyrok Naczelnego Sądu
Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 roku, sygn. akt II OSK 1395/06 organ uznał, iż istnienie obowiązku zawieszania postępowań o ustalenie warunków zabudowy dotyczy tylko tych postępowań, które zostały wszczęte po 2 października 2005 roku, czyli po wejściu w życie ustawy o uzdrowiskach.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O., zwane dalej skarżącym, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Towarzystwo podniosło zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej, oraz o gminach uzdrowiskowych.
W ocenie skarżącego, w świetle ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej, oraz o gminach uzdrowiskowych, a w szczególności art. 61 ust. 2, przepisy dotychczasowe dotyczące gmin uzdrowiskowych stosuje się wyłącznie do postępowań wymienionych w art. 38 ust.
1. Postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym i nie zostało wymienione we wskazanej wyżej normie prawnej. Skarżący prezentuje stanowisko, iż po 2 października 2005 roku do postępowania tego stosuje się przepisy wskazanej wyżej ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku, która to ustawa określa obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całej gminy posiadającej status uzdrowiska.
Odnosząc się do orzecznictwa przywołanego w postanowieniu organu odwoławczego skarżący wskazał na treść art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnosząc jednocześnie, iż przywołane wyroki dotyczą postępowań innych niż prowadzone na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na rozprawie w dniu 6 marca 2008 roku skarżące Towarzystwo podniosło, iż zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone inwestorowi w związku, z czym zachodzą przesłanki wznowienia postępowania
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Jak wynika z akt sprawy postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji przebudowy wałów zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia (...) października 2002 roku a więc trafnie organy przyjęły, iż zgodnie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 ze zm.) w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139).
W myśl art. 45 ust. 1 w/w ustawy dla obszarów, dla których zgodnie z art. 13 ust. 1 istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Z brzmienia art. 13 ust. 1 pkt 1 wynika, iż obowiązek taki może powstać na podstawie przepisów szczególnych, które dla danego terenu nakazują uchwalić plan miejscowy. W rozpatrywanej sprawie takim przepisem szczególnym jest ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej, oraz o gminach uzdrowiskowych, która weszła w życie w dniu 2 października 2005 roku. Ustawa ta zastąpiła dotychczas obowiązującą regulację tj. ustawę z dnia 17 czerwca 1966 roku o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. nr 23, poz. 150 ze zm.).
W dniu wejścia w życie nowej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym gmina K. posiadała status uzdrowiska, a zatem na podstawie dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku była obszarem uznanym za uzdrowisko. Skoro, więc, zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy gmina stała się uzdrowiskiem to spoczął na niej obowiązek wynikający z art. 38 ust. 2 omawianej ustawy. Niemniej jednak, pomimo posiadania przez gminę statusu uzdrowiska, z treści art. 59 ust. 1 cyt. ustawy nie można wywodzić, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczące terenu położonego na terytorium tej gminy, wszczęte przed wejściem w życie ustawy o uzdrowiskach, należy obligatoryjnie zawiesić.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się, więc, do kwestii, czy do postępowań o ustalenie warunków zabudowy stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku czy też, jak wywodzi skarżący-ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku.
Powyższą okoliczność rozważyć należy w oparciu o treść art. 61 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku. Przepis ten w ustępie 2 stanowi, iż do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1 wszczętych a niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 26 czerwca 2006 roku sygn. akt IV SA/Wa 588/06 oraz dnia 30 sierpnia 2006 roku sygn. akt IV SA/Wa 857/06, iż postępowania, o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy o uzdrowiskach to nie tylko postępowania dotyczące wydzielania stref ochronnych na terenie uzdrowiska, ale także wszelkie inne postępowania administracyjne dotyczące inwestycji w nim wymienionych, w tym ustalanie warunków zabudowy. Tak postawiona teza prowadzi do twierdzenia, iż w sprawie takiej jak rozpatrywana, a więc wszczętej i niezakończonej przed dniem 2 października 2005 roku, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 roku sygn. akt. II OSK 1395/06).
Tym samym nietrafnym jest zarzut skarżącego, iż w sprawie winny mieć zastosowanie regulacje przewidziane w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym i organ błędnie odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania.
Zgodzić należy się ze skarżącym, iż w myśl art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawomocny wyrok sądu ma powagę rzeczy osądzonej tylko, co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Podnieść jednakże należy, iż wskazane orzecznictwo dotyczyło spraw podobnych z tego samego obszaru prawa. W poddanej rozstrzygnięciu sprawie brak jest przesłanek, które nakazywałyby odstąpienie od przyjętego kierunku orzecznictwa traktowanego nie jako wzór, lecz wskazówka.
Rację ma skarżący, iż przytoczone orzeczenia dotyczą postępowań prowadzonych w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku. Jednakże, biorąc pod uwagę zarzuty podniesione w skardze, istota sprawy w ocenie Sądu sprowadza się, jak już wyżej wskazano, do interpretacji art. 61 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej, oraz o gminach uzdrowiskowych, która to ustawa jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego na rozprawie wskazać należy, iż co prawda z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika by inwestor otrzymał zaskarżone postanowienie jednakże brak jest pewności, że nie wiedział o jego treści. Uchylenie zaskarżonego postanowienia z przyczyn nie doręczenia tegoż postanowienia inwestorowi byłoby w niniejszej sprawie wydaniem rozstrzygnięcia na niekorzyść strony a więc stanowiłoby naruszenie art. 134 § 2 p.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest okoliczność, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony (art. 147 zdanie drugie kpa). Tak więc, stwierdzić należy, iż skarżący nie jest uprawniony do żądania w imieniu inwestora wznowienia postępowania.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.