Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2004r.,wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2004 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. oraz odwołania J. P. i W. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005r. ustalającą lokalizację drogi dla inwestycji: rozbudowa drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku obwodnicy G. od km. 410+260 do km 418+546 wraz z przebudową urządzeń infrastruktury, w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjaśnienia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że żaden z zarzutów podniesionych w odwołaniach nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut M. S., że decyzja organu pierwszej instancji jest niezgodna z przepisami przeciwpożarowymi ze względu na brak możliwości zachowania parametrów wskazanych w § 11 pkt 2 i § 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz z w sprawie dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, poz. 1139) nie odnosi się do drogi krajowej Nr [...], ale do drogi znajdującej się na posesji skarżącego. Obowiązek przystosowania drogi pożarowej do obowiązujących przepisów spoczywa na właścicielu posesji, przy czym z tytułu poniesionych kosztów skarżący może domagać się rekompensaty od inwestora przedsięwzięcia. Zarzut skarżącego o pozbawieniu go wjazdu na posesję od ul. [...] oraz bezpośredniego wjazdu z trasy W. – K. nie może być uwzględniony z tego względu, że pozostawienie bezpośredniego zjazdu z drogi ekspresowej na posesję skarżącego byłoby sprzeczne § 9 ust.1 pkt 2 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez J. P. i W. P. organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle art. 4 pkt 10 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz § 91 ust. 1, § 98 ust. 2, § 110 ust. 1 i § 114 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999r. nie jest możliwe uwzględnienie proponowanego w ekspertyzie inżynierów z Ośrodka Rzeczoznawstwa i Usług Techniczno-Ekonomicznych Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji sposobu rozwiązania budowy węzła drogowego, umożliwiającego dojazd z drogi krajowej Nr [...] do działki nr [...], na której skarżący prowadzą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży części samochodowych oraz diagnostyki pojazdów. Nieuzasadniony jest również zarzut skarżących co do naruszenia art. 7,8,9,11 kpa, gdyż z powyższych względów Wojewoda nie mógł uwzględnić wniosku skarżących.
Skardze wniesionej na powyższą decyzję J. P. i W. P. podnieśli zarzut naruszenia art. art. 7, 8, 9 i 11 kpa; art. 7 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2004 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych; §§ 91, 110, 114 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organu, że wykonanie drogi umożliwiającej dojazd do ich działki z drogi krajowej Nr [...] pozostawałoby sprzeczności z przepisami ustawy o drogach publicznych, jak też z przepisami rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem skarżących organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a przede wszystkim nie zostały wnikliwie rozważone przedstawione przez nich warianty rozwiązań projektowych, nie dokonano analizy ich skutków z punktu widzenia naruszenia interesów skarżących.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd z urzędu bierze pod uwagę uchybienia nie podniesione w skardze.
Zasadą jest, że wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie, poprzez wydanie jednej decyzji administracyjnej, którą doręcza wszystkim wnoszącym środek odwoławczy.
W rozpatrywanej sprawie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji poza skarżącymi: J. P. i W. P. złożył M. S. oraz S. H. Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżących oraz odwołania M. S. Natomiast nie zostało rozpatrzone odwołanie S. H. z dnia [...] lutego 2005r., które wpłynęło w dniu [...] lutego 2005r., co prawda do organu niewłaściwego - Starosty G., to jednak w świetle art. 65 § 2 kpa podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przypisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Zaś Starosta G. obowiązany był w trybie art. 65 § 1 kpa odwołanie S. H. przekazać niezwłocznie właściwemu organowi, w tym przypadku Ministrowi Infrastruktury.
Zważyć należy, iż organ odwoławczy nie może rozstrzygać sprawy co do jej istoty tak długo dopóki stronom nie upłynęły terminy do złożenia odwołań od decyzji organu pierwszej instancji. Jeżeli organ odwoławczy wbrew powyższej zasadzie, rozpoznałby sprawę merytorycznie i wydał decyzję ostateczną w stosunku do odwołania wniesionego przez jedną lub dwie strony, a później okazałoby się, że nie zostało rozpoznanie wniesione w terminie odwołanie kolejnej strony (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie), to spowodowałby takiego rodzaju skutek prawny, że decyzja podjęta później, będąca kolejną decyzją ostateczną w tej samej sprawie, byłaby dotknięta wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję - jako uchybiającą prawu procesowemu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).