Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. odrzucił skargę S. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. z dnia [...] grudnia 1993 roku znak: [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury. Odpis orzeczenia doręczono skarżącej w dniu 8 lipca 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy).
W dniu 7 sierpnia 2013 r. S. G. złożyła do akt sprawy skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo, w którym zawarła "skargę" na powołane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 r. Skarżąca zarzuciła, że wydane ono zostało "w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. po rozpoznaniu zażalenia S. G.: 1) uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 6 września 2013 r. w części obejmującej odmowę zwolnienia od kosztów sądowych i umorzył postępowanie w tym zakresie ze względu na fakt, że skarżąca zwolniona jest od kosztów sądowych z mocy prawa oraz 2) oddalił zażalenie w pozostałym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Jak wskazano, w skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. S. G. wniosła "skargę" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 r., w której zarzuciła wydanie tego postanowienia w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym. W tej sytuacji - mając na uwadze, że pismo strony powinno być rozpoznane zgodnie z jej intencją, a charakter pisma powinien być ustalony w pierwszej kolejności na podstawie jego treści - przedmiotowe pismo należało potraktować jako skargę kasacyjną od wskazanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Stosownie do art. 175 § 1 i § 2 powołanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie została bowiem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Należy przypomnieć, że stronie prawomocnie odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Skargi kasacyjnej nie sporządziła również inna uprawniona do tego osoba, wymieniona w art. 175 § 2 powołanej ustawy.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.