Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm), po rozpatrzeniu odwołania J.P. reprezentowanej przez adw. W.U. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] orzekającej o jej wymeldowaniu jej pobytu stałego z lokalu nr [...] przy [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, że J.P. spełniła przesłankę faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się. Z materiały dowodowego zebranego w sprawie przez jak również z odwołania przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej od decyzji organu I instancji wynika bezspornie, że osoba ta przebywa na stałe w Wielkiej Brytanii, w Londynie i tam skoncentrowała swoje życie osobiste oraz majątkowe. J.P. mieszka tam z dwoma synami, którzy uczęszczają do szkoły w Londynie oraz z konkubentem, ojcem dzieci.
Ponadto pracuje w Londynie w teatrze jako scenograf. W Londynie mieszka również jej matka, zaś ona sama posiada podwójne obywatelstwo. W lokalu nr [...] przy [...] w W., przebywa zaś od czasu do czasu (co 6-7 tygodni), gdy przyjeżdża do mieszkającego tam schorowanego ojca. W przedmiotowym mieszkaniu zajmuje wtedy jeden pokój. Ma tam rzeczy osobiste i posiada klucze do drzwi wejściowych.
W ocenie organu J.P. zainteresowana jest wiec wyłącznie utrzymaniem zameldowania w tymże mieszkaniu a nie zamieszkiwaniem nim na stałe. Natomiast w świetle art. 0 ust. 2 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu stałego w tym lokalu. Wymieniona zaś zamieszkuje w nim jedynie wtedy gdy odwiedza ojca, zatem utrzymanie zameldowania na pobyt stały w tymże lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005r. wniósł pełnomocnik J.P. Żądając jej uchylenia wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w szczególności zaś art. 107 § 3pka, poprzez jej uzasadnienie w sposób uniemożliwiający kontrole merytoryczną poczynionych ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazała, iż organ nie wskazał konkretnych dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których korzystnym dla strony dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto na rozprawie w dniu 6 października 2005r. pełnomocnik strony skarżącej zarzucił, iż organ nie przesłuchał ojca skarżącej K.P.. Jednocześnie wskazał, iż cierpi on na Altzchaimera i jest częściowo sparaliżowany.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji, a nadto podniósł, że zarówno A.U., gospodarz domu, w którym znajduje się sporny lokal, oraz J.S., Z.G. i J.P., mieszkańcy budynku zeznali podczas toczącego się postępowania administracyjnego, iż w lokalu nr [...] na stałe zamieszkuje jedynie K.P. (ojciec J.P.) i jego opiekunka. Także przesłuchane w charakterze świadków: G.C. i D.S. wskazały, iż J.P. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. Kolejny ze świadków – W.K. oświadczyła zaś, że raczej regularnie widuje J.P., jak wychodzi z ojcem na spacery czy robi zakupy w sklepie. Zaś M.P. i M.T. zeznały, że skarżąca mieszka w lokalu nr [...] na stałe i opiekuje się ojcem. Sama zaś skarżąca z jednej strony oświadcza, że od 1995-19996r. mieszka na stałe w spornym lokalu i ma tam swoje rzeczy, z drugiej zaś strony wskazała, że często jeździ do Londynu, gdzie mieszka jej matka oraz konkubent z dziećmi.
Pełnomocnik skarżące w odwołaniu wskazał, zaś, iż pracuje ona w Londynie, ale regularnie co 6-7 tygodni przyjeżdża do ojca. W świetle powyższego organ uznał, iż J.P. przebywa na stałe w Londynie i ma tam skoncentrowane życie osobiste oraz majątkowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.).
Przepis ten statuował dwie przesłanki, których łączne spełnienie umożliwiało wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania, a mianowicie:
- 1) osoba utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 ustawy i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego,
- 2) osoba, która bez wymeldowania opuściła miejsce pobytu stałego, nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
Przepis art. 9 ust. 2 nakładał na osobę dokonującą zameldowania na pobyt stały lub czasowy na ponad 2 miesiące obowiązek przedstawienia organowi meldunkowemu potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z przepisami art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP (Dz. U. Nr 78, poz. 716). W konsekwencji tego orzeczenia z dniem 19 czerwca 2002 r. przepis art. 15 ust. 2 stanowi, że do wydania decyzji o wymeldowaniu niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek w nim określonych, czyli warunku faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się.
W rozpatrywanej sprawie wystąpienie powyższej przesłanki w stosunku do G.Z. i jej dzieci D. i K. nie budzi wątpliwości. Sama skarżąca przesłuchana w postępowaniu administracyjnym w dniu 12 lutego 2004 r. podała, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] nie mieszka od 1995 r., gdy dzieci zaczęły uczęszczać do szkoły podstawowej w P. gm. K. i zamieszkali razem z mężem w miejscowości D., a ona podjęła pracę w P. Tam też koncentruje się ich życie osobiste.
Skarżąca stwierdziła też, że meldunek jest jej potrzebny, bo podjęła studia, a syn w przyszłości zamierza uczyć się w W. oraz, że dobrowolnie się nie wymelduje.
Co prawda w skardze podniosła, że do opuszczenia spornego lokalu została zmuszona przez ojczyma utrudniającego jej zamieszkanie, lecz w aktach brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających próby dążenia do przywrócenia posiadania.
Powoływanie się przy tym na chorobę syna, który potrzebuje spokoju również nie ma w tym zakresie znaczenia, podobnie jak opłacanie przez skarżącą opłat za mieszkanie.
Należy wyraźnie podkreślić, że zameldowanie czy też wymeldowanie jest czynnością materialno-techniczną niemającą w obecnym stanie prawnym związku z uprawnieniami do lokalu i służy wyłącznie celom ewidencyjnym.
Organy meldunkowe mają obowiązek zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności i w celu realizacji tego obowiązku mogą wymuszać na obywatelach określone zachowania służące rejestracji miejsca pobytu osób podlegających obowiązkowi meldunkowemu.
Mogą również poprzez rozstrzygnięcia władcze zastępować takie zachowania.
Taki też charakter ma decyzja organu I instancji, jak też zaskarżona decyzja Wojewody [...], przy wydaniu których Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.