Uzasadnienie
Skarżący D. K., w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej zawarte w pismach z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...], z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] i z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...], dotyczących odmowy udzielenia skarżącemu pomocy finansowej jako osobie odbywającej służbę zastępczą poborowych, poprzez przyznanie miesięcznej zapomogi w wysokości 800 zł oraz jednorazowej pomocy pieniężnej w wysokości 2700 zł.
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów.
Ponadto, według art. 3 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Przedmiotem skargi jest odpowiedź Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy finansowej osobie odbywającej służbę zastępczą poborowych, która nie stanowi rozstrzygnięcia administracyjnego o charakterze władczym z zakresu administracji publicznej, skoro dotyczy kwestii, w których Minister Pracy i Polityki Socjalnej nie posiada ustawowego uprawnienia do podejmowania rozstrzygnięcia administracyjnego.
Zakres uprawnień osoby wykonującej służbę zastępczą poborowych określony jest w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz.U. Nr 223, poz. 2217, ze zm.), szczególnie w art. 9 i w art. 26 tej ustawy, który nie obejmuje prawa do pomocy finansowej z racji odbywania służby zastępczej poborowych. Brak jest również w powołanej ustawie stosownych uprawnień dla Ministra Pracy i Polityki Socjalnej do podejmowania rozstrzygnięć w zakresie przyznawania takiej pomocy.
Zgodnie z art. 6 kpa, organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa. Skoro w ustawie o służbie zastępczej brak jest uprawnień dla Ministra Pracy i Polityki Społecznej do wydawania rozstrzygnięć w zakresie przyznawania osobom odbywającym służbę zastępczą poborowych pomocy finansowej, udzielone odpowiedzi skarżącemu w pismach z dnia [...] maja 2006 r., z dnia [...] stycznia 2006 r. i z dnia [...] stycznia 2006 r., stanowią informację o obowiązującym prawie, a nie rozstrzygnięcie administracyjne.
Odpowiedzi te nie stanowią zatem aktów lub czynności określonych w art. 3 §2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym skargę D. K. na powołane pisma Ministra Pracy i Polityki Socjalnej należy uznać za niedopuszczalną.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.