Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 22 stycznia 2018 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych przypadł zatem na dzień 29 stycznia 2018 r.
Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie nadesłał brakującego odpisu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W odniesieniu do kwestii skutków prawnych niedołączenia do skargi jej odpisów oraz nieuzupełnienia takiego braku formalnego w przepisanym do dokonania tej czynności terminie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/29) przyjmując, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
W niniejszej sprawie skarżący nie nadesłał brakującego odpisu skargi, pomimo wezwania.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.