Uzasadnienie
R. K., reprezentowany przez A. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie, którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uznało za nieuzasadnione zażalenie na nierozpatrzenie przez Burmistrza Miasta M. wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej, Budownictwa i Komunikacji Urzędu Miejskiego nr [...] z dnia [...] lipca 1989 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji w postaci kolektora kanalizacji deszczowej od ulicy [...] do rowu melioracyjnego w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", gdyż do jej rozpoznania nie jest właściwy sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 3 § 2 p. p. s. a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Analiza powyższego, zamkniętego katalogu aktów, czynności i bezczynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k. p. a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2007 r. zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Nie określa on, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia (tu: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O.), rozpoznający zażalenie na bezczynność organu (tu: Burmistrza Miasta M.), który winien rozstrzygnąć sprawę, ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii, jak w tym przypadku - bezczynności organu, wynikających w toku tego postępowania, ale nie rozstrzygających o istocie sprawy.
Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż k. p. a. jego nie przewiduje (art. 141 § 1 k. p. a.). Tego rodzaju postanowienia zatem nie mogą, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p. p. s. a., podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., I OSK 306/05, LEX 196463).
Skarżącemu, który wyczerpał tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r., VII SA/Wa 1128/04, LEX 179066). Może być ona wniesiona nawet wtedy, gdyby organ wyższego stopnia rozpatrując zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k. p. a. uznał je, jak to się stało w niniejszej sprawie, za nieuzasadnione (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2004 r., IV SA 228/03, LEX 160589).
W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.