Uzasadnienie
Z. S., D. S., M. N., W. S., M. S., Z. S., M. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], która utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] zezwalającej [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości nr [...] w miejscowości [...] w związku z budową napowietrznej linii elektronergetycznej o napięciu 110 kV relacji [...], w granicach pasa technologicznego o szerokości 18 m.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W jego uzasadnieniu podniesiono, że niewstrzymanie wykonania decyzji i rozpoczęcie prac związanych z realizacją inwestycji, w przypadku uwzględnienia skargi, spowoduje, że na nieruchomości skarżących rozpoczną się prace budowlane, których skutki mogą być trudne do odwrócenia jak również spowodować znaczną szkodę na nieruchomości.
W piśmie z dnia 9 czerwca 2016 r. pełnomocnik uczestnika postępowania ([...] S.A.) wskazał, że Inwestor nie uzyskał jeszcze pozwolenia na budowę w związku z tym wystąpienie na tym etapie postępowania skutków, na jakie wskazują Skarżący, nie jest możliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu uregulowano w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – zwaną dalej Ppsa). Zgodnie z § 3 tego przepisu wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednak dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej u.g.n), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., zatem nie ma do niej zastosowania art. 9 u.g.n. Wobec tego wniosek o wtrzymanie wykonania podlega rozpoznaniu na podstawie przepisu ogólnego art. 61 § 3 Ppsa.
W ocenie Sądu podnoszone przez Skarżących argumenty nie przemawiają za udzieleniem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jako koronny argument dla uwzględnienia wniosku Skarżący podają, że niewstrzymanie wykonania decyzji może spowodować rozpoczęcie prac budowalnych. Podkreślić jednak należy, że na podstawie zaskarżonej decyzji Inwestor nie może podjąć takich prac, zaś jak wynika z pisma uczestnika postępowania, takie pozwolenie jeszcze nie zostało wydane.
Należy również mieć na względnie, że zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stwierdzić zatem należy, że wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania, jak też instytucję natychmiastowej wykonalności decyzji (por. postanowienie NSA z 18 października 2016 r., sygn. I OZ 1041/16). Jak wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, realizacja inwestycji leży w interesie społecznym oraz stanowi ważny interes gospodarczy.
Ponadto niezrealizowanie inwestycji w wyznaczonym terminie może spowodować dotkliwe straty oraz zahamować rozwój regionu. Podkreślono również, że zagrożenie ciągłości dostaw energii ma charakter realny i w przypadku zaistnienia spowoduje niezwykle duże straty. W razie awarii niemodernizowanej w tym terenie linii elektroenergetycznej, znaczny obszar regionu może zostać pozbawiony zasilania, co z kolei może spowodować powstanie znacznych szkód.
W ocenie Sądu podniesione przez organy argumenty i okoliczności w zestawieniu z okolicznościami przedstawionymi przez Skarżących sprzeciwiają się uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Ponadto zaskarżona decyzja orzeka jedynie o czasowym zajęciu nieruchomości, nie powoduje zatem zmiany dotychczasowego sposobu jej korzystania.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.