Uzasadnienie
E. A. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych). Wniosek ten złożyła w sprawie z jej skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy.
Koszty sądowe niniejszej sprawy sprowadzają się obecnie do uiszczenia kwoty wpisu sądowego z tytułu złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 7 października 2014 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1384/14, w wysokości 150 zł.
Sytuacja majątkowa strony została wyczerpująco przedstawiona w treści urzędowego formularza PPF. Z dokumentu tego wynika, że skarżąca wraz z mężem i trojką dzieci przebywa w ośrodku dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Rodzina utrzymuje się z tzw. świadczeń uchodźczych w wysokości ok. 1210 zł. miesięcznie (na 5 osób).
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony skarżącej dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego.
W ocenie referendarza sądowego, skarżąca nie posiada zasobów majątkowych dających szanse na uiszczenie kosztów sądowych niniejszego postępowania. Wnioskodawczyni wraz z dziećmi i mężem przebywa w ośrodku dla cudzoziemców, otrzymuje jedynie pomoc socjalną w wysokości łącznej wysokości ok. 1210 zł (miesięcznie), tj. 242 zł na osobę, nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.