Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt IVSA/Wa 1367/12, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał małoletniej M. E. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Pismem z dnia 23 października 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata M. K. pełnomocnikiem z urzędu dla małoletniej skarżącej.
Pełnomocnictwem substytucyjnym z dnia 30 stycznia 2013 r. wyznaczony adwokat upoważnił adw. J. K. do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. oddalił skargę M. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r.
W dniu 24 czerwca 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo adw. J. K. z wnioskiem o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Do wyżej wymienionego pisma została załączona opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r.
Rozpoznając wniosek należy zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę, określonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). W razie ustanowienia pełnomocnika w ramach prawa pomocy wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie od Skarbu Państwa.
Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Takie brzmienie przepisu art. 250 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że wynagrodzenie otrzymuje wyznaczony adwokat. Przez wyznaczonego adwokata należy rozumieć adwokata wskazanego przez Okręgową Radę Adwokacką.
W rozpoznawanej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. jako pełnomocnika skarżącej działającego w ramach prawa pomocy wyznaczyła adw. M. K.. W świetle powołanego przepisu stwierdzić należy, iż przyznanie – wyznaczonemu adwokatowi – kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego adwokata i na podstawie złożonego przez niego oświadczenie. Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo substytucyjnie nie stanowi podstawy do uznania, że to rzecz substytuta przechodzi uprawnienie do ubiegania się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które to koszty nie zostały pokryte przez skarżącą. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika od udzielenia pomocy prawnej i nie oznacza, że substytut może wystąpić o przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną.
Oznacza to także, że wymagane oświadczenie dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej, powinno być złożone przez adwokata wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką. Natomiast w kwestie rozliczeń między wyznaczonym adwokatem a pełnomocnikiem substytucyjnym nie może ingerować sąd administracyjny (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 184/10, z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1288/10).
Oddalenie wniosku adw. J. K. o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie stanowi przeszkody do przyznania ustanowionemu w ramach prawa pomocy adw. M. K. wynagrodzenia w zakresie poniesionych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, po złożeniu przez niego stosownego wniosku i oświadczenia.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.