Uzasadnienie
Skarżący – za pośrednictwem pełnomocnika – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody [...]. Wobec wykazania, że pełnomocnik Skarżącego nie spełnia wymogów określonych w art. 35 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), Skarżącego wezwano na ustalony adres w Norwegii, do osobistego podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pouczono go jednocześnie m.in. o obowiązku poinformowania Sądu o zmianie adresu korespondencyjnego.
W odpowiedzi na wezwanie, Skarżący poinformował, że nie może nadesłać podpisanego egzemplarza skargi, ponieważ aktualnie przybywa w zakładzie karnym w Norwegii.
Wobec powyższego, ponowiono wezwanie o nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, przesyłając skarżącemu kopię skargi. Przesyłka wróciła do Sądu z adnotacją o nieobecności adresata pod wskazanym adresem i została uznana za doręczoną 10 sierpnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma procesowego jest jego podpisanie (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wezwanie do podpisania skargi – wobec braku poinformowania Sądu przez Skarżącego o zmianie adresu korespondencyjnego, do czego był zobowiązany na podstawie art. 70 § 1 p.p.s.a. i o czym został pouczony – zostało uznane za doręczone 10 sierpnia 2018 r. Zatem termin do uzupełnienia braku w postaci podpisania skargi upływał 17 sierpnia 2018 r. Brak nie został uzupełniony.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.