Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (który postanowieniem z dnia 8 czerwca 2012 r. przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako miejscowo właściwemu) czynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a konkretnie "niewłaściwe procedury przy naborze na stanowiska pracy, nieprzestrzeganie prawa przy odnawianiu dyplomów oficerskich, odmowę udzielenia informacji, dyskryminację, kłamstwo".
Organ wyraził zdanie, że pismo to nie jest skargą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niemniej organ ocenił, że nie można dopuścić do sytuacji, w której Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do tego pisma, bowiem jego autor zażądał rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, co wskazuje w nagłówku swojego pisma. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie jest znana decyzja administracyjna, do której mogłaby odnosić się skarga.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Normy kształtujące podstawy systemu sądownictwa, zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., zakładają określenie właściwości sądów administracyjnych przez ustawodawcę w sposób pozytywny. Zasadę pozytywnego określenia właściwości sądów administracyjnych konkretyzują w głównej mierze przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej ppsa). W pierwszej kolejności należy powołać art. 3 § 1 i 2 ppsa stanowiący, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego
- 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Pozytywne określenie właściwości oznacza, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego tylko na prawne formy działania organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 ppsa oraz w sytuacjach przewidzianych przez ustawy szczególne, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 5 ppsa. A contrario skarga na inne formy działania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, oczywiście ze szczególnym uwzględnieniem prawa do sądu gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz zasady domniemania właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji).
Powołane przez skarżącego czynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a raczej Urzędu Morskiego w G., gdyż to wyraźnie do nieprawidłowości tego organu odnosi się skarżący, nie kwalifikują się jako którykolwiek z punktów § 2 art. 3 ppsa.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.