Uzasadnienie
Skarżąca L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 18 lipca 2011 r. (data wpływu do Sądu) wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 14 lipca 2011 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych, biurowych, handlowych, hotelowych, usług kulturalnych i gastronomicznych oraz funkcji mieszanej wraz z garażami podziemnymi, parkingami naziemnymi, dojazdami, wewnętrznym układem drogowym oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] oraz dla potrzeb infrastruktury technicznej i drogowej dz. ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. (ul. [...]), [...]. (ul. [...]), [...] (ul. [...]) z obrębu [...], a także zmianie sposobu użytkowania na funkcje handlowo-usługowe oraz biura istniejących budynków: W., L., W. oraz piwnic pod dawnym budynkiem B. (położonymi na terenie dz. nr [...] z obrębu [...]) przy ul. [...] na terenie d. B. w dzielnicy W. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało ustalić, czy wniesienie przez L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. skargi do Sądu nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Stosownie bowiem do art. 53 § 1 i 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 15 czerwca 2011 r. zawierając przy tym prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął zatem w dniu 15 lipca 2011 r.
Tymczasem skarżąca złożyła skargę w dniu 15 lipca 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), jednak zamiast do organu administracji skierowała ją bezpośrednio do Sądu. Data wysłania skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może jednak zostać uznana za datę złożenia skargi. Od dnia 1 stycznia 2006 r. nie obowiązuje już bowiem art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym termin do wniesienia skargi był także zachowany w przypadku złożenia skargi w wojewódzkim sądzie administracyjnym lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu – w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W obecnie obowiązującym stanie prawnym, jak wskazano powyżej, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
W niniejszej sprawie za datę wniesienia skargi należy zatem uznać datę nadania jej w urzędzie pocztowym do właściwego organu, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Jak wynika z akt sprawy skarga L. Sp. z. o.o. z siedzibą w W. wpłynęła do Sądu w dniu 18 lipca 2011 r. i dlatego pismem z dnia 21 lipca 2011 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 22 lipca 2011 r., na podstawie art. 54 § 1 P.p.s.a. Sąd przekazał przedmiotową skargę do organu, o czym poinformował również skarżącą (pismo z dnia 21 lipca 2011 r. k. 23).
Przedmiotowa skarga została zatem wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tej czynności, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 232 § 1 pkt 1 orzeczono jak w sentencji postanowienia.